Raf Yorumu: Nurefşan Kaya (@rutbeli

Spoiler içeriyor Konusunu yazmadan genel olarak değinilmeyen ve gözüme batan birkaç şeyden bahsedeceğim. Öncelikle kafa dağıtmak için izleyebileceğiniz bir anime. Asla akıl yürütmenize ya da birşeyleri kendi çabanızla kavramanıza gerek yok. Her şeyi zaten diyaloglarla vermişler. Bu bir yere kadar iyi olsa…devamıKonusunu yazmadan genel olarak değinilmeyen ve gözüme batan birkaç şeyden bahsedeceğim. Öncelikle kafa dağıtmak için izleyebileceğiniz bir anime. Asla akıl yürütmenize ya da birşeyleri kendi çabanızla kavramanıza gerek yok. Her şeyi zaten diyaloglarla vermişler. Bu bir yere kadar iyi olsa da 2. Sezonun sonlarına doğru atladım diyalogları. Her duyguyu ve her hareketi açıklamak cidden keyfini kaçırmıştı. Çocuklara yönelik bir anime olsa anlardım ama yaş kitlesi göz önüne alındığında absürt olmuştu ve sanki mangaka "Ulan bunlar kesin burada mantığı anlamazlar dur karaktere açıklatayım" demiş gibiydi. Öğretmenlik kavramı üzerine çok hoş şeyler vardı ve koro sensei'nin diyalogları asla sıkmadı. Çünkü o açıklamasaydı cidden bazı yerleri anlamak zor olurdu ancak öğrencilerin karakterlerini izleyici zamanla tanıyıp kavrayınca hareketlerini ve nedenlerini anlıyorlardır zaten. Bir kişi de çıkıp aga biraz da akışına bıraksak da izleyici karakteri kafasında şekillendirip tartışsa dememiş gibi. Animenin shipperların elinde tamamen romantizme dönmesinin en önemli sebebi budur diye düşünüyorum. Başka bir mesele bıraksalardı da onu tartışsaydı millet. O deseydi ki bıçağı nefretinden kullandı ben deseydim zorunda olduğu için kullandı. 5 saniye sonra karakter neden nefes aldığını bile açıklarsa millet neye kafa yoracak neyin analizini yapacak. Animeyi bilerek bu çukura sürüklemişler sanki. Üstelik koro sensei'yi öldürecek o kadar fırsatları varken asla kullanmamaları... Neyse ki bu deli edecek kadar rahatsız etmiyor çünkü ortaokuldaki çocukların birlikte eğlendikleri bir insanı ne kadar öldürmek isteyeceklerini tahmin edebiliyorsunuz. Bilerek koro sensei'nin ölümünü duygusal zaaflarından dolayı ertelediklerini düşününce batmıyor bu eksiklik. (Banana fish spoileri) Şu sayonara şeyi ruhumu kuruttu banana fishten sonra her sayonara 2x acı veriyor nasıl bir çukura düştüysem artık. Sondaki yoklama sahnesi de biraz sıktı ama duygusaldı yalan olmasın. Nagisa'nın Koro sensei'yi o duyguyla öldürmemesi kesinlikle doğruydu :') Gerçekten komik ve eğlenceli bir animeydi, güldüğüm yerler bolca oldu ve 1 haftada bitirdim okulla beraber. Çok keyif aldığımdan mantık hatalarına kafayı takmadım daha doğrusu teması komedi olan bir animede mantık aramadım. O kadar derine inerek suikastlerdeki açıkları bulmak animedeki amacı saptırırdı ve mangakanın anlatmak istediği şeye odaklanamam diye düşündüm. Favori karakterimi seçmeden tabiki de olmaz. Bu animede neredeyse her karakter eşit düzeyde göz önünde tutulmuştu ama benim favorim Gakuho Asano oldu. Galiba oğluyla aralarında ilişki takip etmekten en çok keyif aldığım şeydi. Böyle müdürümüz oldu da biz mi ders çalışmadık diyeceğim ama öyle acımasız müdürümüz gerçekten var nwoskwoskwslwl ne yazık ki koro sensei'miz yok... Kravat (TDK'den bakıp geldim doğrusunu kıravat diye biliyordum az daha YKS'de gg olacaktım nwisnwsokwslkws) hoşuma gitti bu arada. Kalbinin kravatın altında olması falan. Hoş şeyler. Fav çiftim Koro sensei ve Yukimura sensei oldu. Koro sensei'nin de yenilmez bir suikastçiyken normal bir psikolojiyle öğretmen gibi davranabilmesi ve Yukimura'dan bu kadar kolay etkilenmesi... Bir suikastçi için eh biraz fantastik ama hoş.