Raf Yorumu: buğra geneşge (@gavatar)

Bu aralar çok yorgun, çok bitiğim bazen oturup uzun uzun dalıyorum veya uzun uzun yazılar yazıyorum resimler çiziyorum tasarımlar yapıyorum kitap okuyup araştırmalar yapıyorum sırf bu boşluk dolsun diye ancak hayır dolmuyor bu boşluk uzun uzun düşünüyorum nerede hata yapıyorum…devamıBu aralar çok yorgun, çok bitiğim bazen oturup uzun uzun dalıyorum veya uzun uzun yazılar yazıyorum resimler çiziyorum tasarımlar yapıyorum kitap okuyup araştırmalar yapıyorum sırf bu boşluk dolsun diye ancak hayır dolmuyor bu boşluk uzun uzun düşünüyorum nerede hata yapıyorum diye insanlara birşeyler anlatmak istiyorum ama anlatamıyorum içimde bi bıkkınlık var normalde çok enerjik biriyimdir ama birşeyler tüm isteğimi içimden çekiyor gibi artık çöktüm alnımda kırışıklıklar saçımda dökülmeler çok arttı hatta saçlarım çok dökülüyor diye aileme bir bahane uydurup saçlarımı da kestirdim çünkü uzun saçta çok daha fazla belli oluyor dökülmeler gözlerimdeki o neşeyi bile göremiyorum aynaya baktığımda artık aileme de anlatamıyorum anlatsam çözecekleri birşey yok çünkü evet hayatım mükemmel değil ancak onu kötü yapan bişey de yok bu anlattıklarım sadece yüzümde de etki yapmıyor bütün vücudum çökmeye başladı kaslarım eridi normalde dik duran bir insanım ama bu aralar vücudum bir ağırlık altında eziliyormuşçasına yamuk duruyorum bu yorgunluğunu sebebini hiç öğrenemedim ve bu gerçekten uzun bir zamandır beni üzüyor bunu birilerine anlatmak istiyorum kime anlatacağım da bilmiyorum iyice bir çıkmaza doğru gidiyorum mesela voleybol oynuyorum voleybol hayatında en değer verdiğim ve en çok sevdiğim bir şeylerden biridir hatta en çok sevdiğim şeydir ama artık o bile beni mutlu etmiyor artık onu bile oynarken gözlerim parladığını hissedemiyorum herkese şakalaşırdım herkes ile yakındım ve çok fazla konuşuyordum ama şimdi artık konuşmanın bile benim için bir anlamı yok sanki böyle bir anda bir şey gelse de böyle üzerimden bir yük alsa çok rahat olacakmışım gibi hissediyorum ama üzerimde bir yük de yok yavaş yavaş sindire sindire bir şekilde eriyorum ama bundan kimsenin haberi yok en kötüsü de böyle damla damla erirken herkesin bunu görmesi içime kapandığımı fark etmesi ama birinin bile konuşmaması sanki bir gemiden denizin dibine düşüyorum ama yüzme bilen beni kurtaracak kimse yok herkes izliyor gibi