Raf Yorumu: ege but girl. (@rioba)

🤦🏻‍♀️ Hazır bugün karamsarlık denizinde yüzüyorken kitap hakkında da bir şeyler söyleyeyim dedim. ♟️Bilenler bilir, Stefan Zweig'in cümleleri genelde hep karışık olur, kalemi sade olan yazarları okuduktan sonra Stefan'a geçince böyle bir beyniniz durur, aynı sayfayı defalarca okursunuz. Neden? Çünkü…devamı🤦🏻‍♀️ Hazır bugün karamsarlık denizinde yüzüyorken kitap hakkında da bir şeyler söyleyeyim dedim. ♟️Bilenler bilir, Stefan Zweig'in cümleleri genelde hep karışık olur, kalemi sade olan yazarları okuduktan sonra Stefan'a geçince böyle bir beyniniz durur, aynı sayfayı defalarca okursunuz. Neden? Çünkü bu bir Zweig. Bu kitaptaki bazı cümleler de biraz karışık olsa da diğer eserlerine göre birkaç tık daha anlaşılır ve sade. 📢 Kitap beş tane ayrı ayrı öykülerden oluşuyor ama sonları hep aynı duygularla bitiyor. Resmen Zweig amca bu hüzünü iyice beynimize işleyelim diye beş hikayeye işlemiş o karamsarlığı. Ama güzel bir kitap mı? Evet, okunması gerçekten iyi olur. Betimlemelerini gerçekten beğendiğim yazarlardan biridir kendileri zaten. Yazan şeyi -cümleyi anlayabildikten sonra- kolay bir şekilde canlandırabiliyorsunuz gözünüzde, yazılan karamsarlığı gerçekten hissediyorsunuz. Yaşayamadığım -iyi veya kötü hiç fark etmez- duyguları iyi yazarlardan öğrenmeyi hep sevmişimdir. Ayrıca bazı duyguları hissetmek lazım her ne kadar kötü olsa da, bilemiyorum bazen kötü hislerin içinde de günlere devam edebilmek lazım. Hayat dediğimiz şey biraz da böyle sanırım. 🎈 Mutlu olduğunuz zamanlarda okumayın, hevesiniz kaçmasın hayata karşı diyeceğim, dememeliyim. Çünkü mutsuz olduğunuz zamanlarda okuyun diyemem, bu sizin mutsuzluğunuzu uzatabilecek bir kitap. Bu yüzden istediğiniz zaman okuyun, her koşulda biten bu zamanın bir önemi yok. 🌵Gönderiyi daha fazla uzatabileceğim bir kitap değil. Sadece şunu da söylemiş olayım, intihar ettiğine çok üzülüyorum saygıdeğer Stefan Zweig'ın... Durumun üzüntüsünü değiştirmese de, bu tarzdaki kitaplarını okuyunca anlayabileceğiniz kadar anlıyorsunuz adamı. :') 📖 "Artık ne kenti ne de sokağı hissediyordum, ne sokağın adını ne de kendi adımı; burada yabancı olduğumu, tanımadığım bir yerde her şeyden müthiş bir biçimde arınmış olarak durduğumu duyumsuyordum yalnızca." -Ay Işığı Sokağı / Stefan Zweig