Raf Yorumu: fatmanur (@confusedwise)

10/10 Kitabı gerçekten çok sevdim. Mini bir "Nasıl yazar olunur?" eğitimi gibiydi benim için. Çocukluğundan beri Yaşar Kemal'in nelere dikkat ettiğini, nasıl bir yaşamı olduğunu, kişiliğini kendi anlatımıyla dinlemek çok hoştu. (Ayrıca kendisi Yaşar Kemal olarak tanınmaktan memnun değilmiş çünkü…devamı10/10 Kitabı gerçekten çok sevdim. Mini bir "Nasıl yazar olunur?" eğitimi gibiydi benim için. Çocukluğundan beri Yaşar Kemal'in nelere dikkat ettiğini, nasıl bir yaşamı olduğunu, kişiliğini kendi anlatımıyla dinlemek çok hoştu. (Ayrıca kendisi Yaşar Kemal olarak tanınmaktan memnun değilmiş çünkü bu adı yazılarının yayımlanabilmesi için kullanmak zorunda kalmış fakat bu yüzden yalan söylemiş gibi hissediyormuş, asıl adı Kemal Sadık Gökçeli'nin bilinmesini tercih edermiş.) Yazarın "Anadolu"yu bu kadar benimsemesini; Yunan'ı, Homeros'u, Dadaloğlu'nu, Dostoyevski'yi, Stendhal'ı, kültürümüzün ortaya çıkardığı ozanları ve daha birçoklarını birbiriyle çatıştırmak şöyle dursun tabiri caizse hepsini birden bağrına basmasını hayranlıkla ve tanıdık bir hisle dinledim. Kafasında dönen sorular, cevaplardaki alçakgönüllülük, hayata karşı duyduğu merak ve hayata bakarkenki "hikaye etme" yeteneği bana çok özenilesi geldi. Türkiye tarihi siyasetiyle ilgilenirken kafamda hep edebiyatçıların nerede olduğu sorusu dönüp dururdu. Bunun için de ufaktan bir cevap oldu kitap benim için. Kemal Sadık da TİP Genel Başkanlığı yapmış bir dönem ve bu daha önce duymadığım ilgi çekici bir şeydi. O dönem yaşanan sansür sıkıntıları da ayrı konu tabii ki. Üstelik kendisinin de özellikle belirttiği gibi şair olmasına karşın Ecevit döneminde bile bu sansürlerin devam etmek zorunda kalması çünkü askerin siyasetten bir türlü el etek çekmeyişi üzücüydü. Arif ve Abidin Dino ile yakın ilişkileri de ilgimi çeken şeylerdendi. Ayrıca hepsinin de ciddi maddi zorluklar içerisinde kalması hatta Kemal Sadık'ın bir dönem parasızlıktan Gülhane Parkı'nı kendisine mesken edinmesi, Istanbul'a gidebilmesi için Abidin Dino ve eşi Güzin Dino'nun evde ne kadar para varsa ona vermeleri, onu otobüse yolculayan Abidin Dino'nun eve dönmek için parası kalmadığından Kemal Sadık'tan istemek zorunda kalışı, Orhan Kemal'le bir el arabası alıp sebze satmayı planlamaları... Tüm bunlara rağmen hepsinin bize bu güzel eserleri verebilmiş olmaları müthiş bir fedakârlık örneğidir bana göre. Sonuç olarak genel anlamda bana çok şey katan bir kitaptı, kesinlikle göz atmalısınız. (Kitap kapak tasarımı da Abidin Dino'ya ait.)