Raf Yorumu: emin (@emin)

emin 6 years ago

Hadi ölümden bahsedelim. Hepimiz öleceğiz değil mi? Milyonlarca yıldır milyarlarca ve milyarlarca kez doğduk ve sonra öldük, öldük ve tekrar öldük. Kainattaki varlığımız bir iğne ucunu milyonlarca kez büyüttüğümüzde oluşan devasa dağların üstüne konan bir sineğin bıraktığı ayak izi kadar…devamıHadi ölümden bahsedelim. Hepimiz öleceğiz değil mi? Milyonlarca yıldır milyarlarca ve milyarlarca kez doğduk ve sonra öldük, öldük ve tekrar öldük. Kainattaki varlığımız bir iğne ucunu milyonlarca kez büyüttüğümüzde oluşan devasa dağların üstüne konan bir sineğin bıraktığı ayak izi kadar bile yer tutmuyor, yani yok hükmündeyiz. Ama varız... Tüm dünya, tüm kainat, var olan her şey, her birimiz için tek tek, ayrı ayrı var. Şu an atmosfer içinde ya da dışında nefes alan her insan için, daha önce yaşamış milyarlarca insan için ve yaşayacak milyarlarca insanın her biri için ayrı bir dünya var. Varız ve bir gün öleceğiz. Böyleyken neden ölümü hiç düşünmeyiz? Bu kadar kesin olan bir gerçeği görmezden gelerek yaşayıp gitmek neden? Onu unutmak için yaparız sanki her şeyi. Çalışmak, sarhoş olmak, dost edinmek, aşık olmak, çocuk yetiştirmek, YouTube, Instagram ve Spotify arasında günü tüketmek, duygusal filmler izlemek ve kuantum fiziğiyle ilgili kitaplar okumak.. düşünmek dışında onca şey. Ve her şeyin sonunda elde edeceğimiz tek gerçek: ölüm. Ölüm de nereden çıktı? Filmin bir sahnesinde Sementha vücudun acizliğinden, bir gün yok olup gideceğinden konuyu açıyor insanların bu 'bilinçaltı' korkusunu bilmeden. Ve o an orada olan herkes garip bir şekilde rahatsız oluyor. Kimse bunu düşünmek istemiyor, konusu açılsa geçiştiriyor ve hemen başka bir düşünceye sarılıyor. "Ebedi gençlik ölüm, desem kimse inanmaz. Taş ihtiyarlar, servi çürür; ölüm yıpranmaz." Gözlerimizi kapayalım ve ölelim bir anlığına. Bizi anlamayan eşimiz, birbirimizi deliler gibi severken sudan sebeplerle terk eden sevgilimiz, işyerinde canımızı sıkan patronumuz, ödeme bekleyen krediler, kalan dersimiz. Dünyanın bin türlü derdi. İnsan, üç beş damla kan ve binbir endişe. Ve tüm bu sıkıntıları, endişeleri bir anda küçülten, uzaklaştıran, hafifleten: ölüm düşüncesi. "Geçti gün, ferdâyı ko, saat bu saat dem bu dem." Şeyh Galib Ya da moda tabirle, carpe diem. Filmi soracak olursanız: "İnsanın acısını insan alır." Çünkü hepimiz aynı ızdırabı yaşamaya hüküm giymiş hükümlüleriz dünya denen bu zindanda. İnsan olmanın ızdırabı. *Not: Bu yazı kesinlikle karamsar bir yazı değildir, en azından kuantum fiziğine göre.