Raf Yorumu: zeyriv (@zeyriv)

Sabahları uyanmanın tuhaf olduğunu söyleyip başlayan geceleri uyumanın tuhaf olduğunu söyleyip biten bir kitap.. Neredeyse yüz yıl olacak bu kitap yazılalı. Tek demek istediğim şey ileri görüşlü ve yine harika bir eser. •| Sabahları eziyettir. Sabahları kendime güvenim yok.|• •|…devamıSabahları uyanmanın tuhaf olduğunu söyleyip başlayan geceleri uyumanın tuhaf olduğunu söyleyip biten bir kitap.. Neredeyse yüz yıl olacak bu kitap yazılalı. Tek demek istediğim şey ileri görüşlü ve yine harika bir eser. •| Sabahları eziyettir. Sabahları kendime güvenim yok.|• •| Nasıl tarif etsem, yaşam sakinleşmiş gibi, sessizce, hiç ses çıkarmadan, erişte şekli verilen tokorotenin esnekliğine sahipmişim gibi yaşamın akışına kapılarak güzel ve hafif bir hayat yaşayabileceğimi hissettim ve bu felsefi bir heyecan değildi.|• •| Kitap okuma denilen şey benden koparılıp alınırsa, hiçbir hayat deneyimi olmayan ben ağlanacak hâlde olurdum galiba. Kitapta yazılanlara işte o kadar çok güveniyorum. Bir kitap okuduğumda, onun için deli olur, ona güvenip empati duyar, onu özümser ve hayatımın bir parçası hâline getirir, başka bir kitap okuduğumda ise ânında değişiveririm.|• •| Umarım ahlak kurallarının hızla değişeceği bir zaman gelir. O zaman böyle bir itaatkârlık, yine her günü kendimiz için değil, başkalarının düşünceleri uğruna yaşama durumu da son bulur herhalde.|• •| Şimdi denilen an ilginç. Şimdi, şimdi, şimdi, avucuma alsam bile "şimdi" çok uzaklara uçup gidiyor ve yeni bir "şimdi" geliyor.|• •| Amaçsızca çiçeklere bakarken insanların da gerçekten iyi tarafları olduğunu düşündüm. Çiçeklerin güzelliğini keşfeden de, çiçekleri seven de insanlardı sonuçta.|• •| Gözyaşlarım dökülecek kadar, "Herkesi sevmek istiyorum," diye düşündüm.|• •| Gitgide bir yetişkine dönüşen kendim hakkında elim kolum bağlı olduğu için üzgündüm. Her şeyi kendi hâline bırakıp büyümemi izlemekten başka yapacak bir şey yok. Sonsuza kadar vücudumun oyuncak bebek gibi kalmasını istiyorum. Suyla oynayıp şıp şıp sıçratarak çocuk taklidi yapsam da hiçbir şekilde üzüntüm geçmedi. Artık yaşamak için bir nedenim yokmuş gibi hissedip mahvoluyorum.|• •| Her gün böyle bunalıma girip, sinirlensek de aynı zamanda yoldan çıkarak geri dönüşü olmayan bir hâle gelen ve hayatları mahvolup altüst olan insanlar, intihar edenler var. İntihar ettikten sonra insanlar, "Ah, biraz daha yaşasaydı anlayacaktı ama. Biraz daha büyüdüğünde kendiliğinden anlayacaktı," diye üzüntülerini dile getirseler de olmuyor, keşke mevzubahis kişinin yerine kendilerini koysalar.|• •| Yarın yine aynı olacak. Mutluluk asla gelmeyecek. Bunu biliyorum. Ama bir gün mutlaka gelecek, yarın sabah gelecek diye inanarak uyumak daha iyi değil mi?|•