Raf Yorumu: veronikaa (@veronikaa)

Spoiler içeriyor 'çenemize kadar gözyaşında yüzsek bile lütfen boğulmamıza izin verme ve bize bu hayatta güvenli bir şekilde yüzmek için güç ve cesaret ver.' şimdi de ağlıyorum, az önce bitirdim diziyi. eski dönemde geçmesi sebebiyle ve ana karakterlerin kavuşamayacağını iyice bize aşılayan…devamı'çenemize kadar gözyaşında yüzsek bile lütfen boğulmamıza izin verme ve bize bu hayatta güvenli bir şekilde yüzmek için güç ve cesaret ver.' şimdi de ağlıyorum, az önce bitirdim diziyi. eski dönemde geçmesi sebebiyle ve ana karakterlerin kavuşamayacağını iyice bize aşılayan senoryadan sonra acaba günümüze gelip de tekrardan bir birleşme olur mu, deyip duruyordum. ama olmadı. günümüze gelmek oldu ama kavuşmak olmadı ya. hiç beklemiyordum sonunu öyle, öyle ki 41 sene sonra bulduklarını söylediklerinde bile hala geleceğine dair inancım vardı. gelmedi. ondan öte genelden söz etmek istiyorum. geçmişteki o tatlı ilk buluşmalar bana romatikliğin dibine vuracağımızı sanmama sebep olsa da öyle değilmiş, senarist sağ olsun dramın dibine vurduk. ağlamanın, üzülmenin de. ileride koreye gittiğimde mutlaka gwangju'ya gitmek, dizini çekildiği yerleri gezmek, hissetmek. eklendi listeye bu da. her neys, romatiklik buluşma demiştim en son. en çok ana karakterlerin güzelliği beni etkiledi, herkesin bu kadar içten ve iyilik dolu olması her an feda etmeye hazır... tabii böyle deyince de anlamayalım elbette kötü karakter falan yok. en alaları var hem de. keşke şu kdramalardaki kötülerin ortak bir kapatma düğmesi olsa. keşke... yalnız keşkeler listesi bu dizide uzar gider, öyle. kafamda ilk defa herhalde bu kadar tasarlayıp durdum şöyle olacak böyle olacak diye. mayısın artık apayrı bir anlamı var, bunların yazarken ağlamamam lazım önümü göremiyorum sonra, keşke böyle bitmeseydi. keşke kafamdaki senoryalardan biri tutsaydı da böyle bitmeseydi ama. duası bile gerçek oldu. ağlıyorum ama eminim ama onun duası da beni bulmuştur ve güç ve cessaret veriyordur. boğulmama da izin vermiyordur. en çok da şey tuhaftı, birileri hayat bitirmek isterken diğerleri kurtarıyordu. kendi içimizde ne kadar da çelişiyoruz. kocaman dünya sandığımız gezegenimizde bile evrende küçükken başkalarının düşüncelerini bu kadar değiştirmeye çalışmak ne uğruna ki bu çaba, ne uğruna ölümler, ne uğruna çığlıklar... hala var, olmaya da devam edecek. ama sadece şunu dilemek, dua etmek isterdim. herkesin özgürce yaşayabildiği bir dünya. yıldızları görüyorsun, biliyorum. hepimiz bir gün göreceğiz onu da biliyorum ama ölümlere de yaşamalara da biz karar veremiyoruz. bir gün tekrardan sizinle, mayısınızla buluşmak dileğimle, hoşça kalın güzel kalın ve de yıldızlara bakalım, belki göz göze geliriz, hım?