Raf Yorumu: . (@martistis)

İnsan içini, dışarı döküp inceleyerek anlar. Öz benliğine insanlarla tanıştıkça oluşturduğu yansımalar aracılığıyla ulaşır ya da bastırabildiği kadar bastırmayı tercih eder. Tutunamayanlar okuyucusunu benlik arayışına zorlayan bir şaheser. Turgut'un, Selim intihar ettikten sonra ona ait olan yansımaların peşinden koşması, O'nu…devamıİnsan içini, dışarı döküp inceleyerek anlar. Öz benliğine insanlarla tanıştıkça oluşturduğu yansımalar aracılığıyla ulaşır ya da bastırabildiği kadar bastırmayı tercih eder. Tutunamayanlar okuyucusunu benlik arayışına zorlayan bir şaheser. Turgut'un, Selim intihar ettikten sonra ona ait olan yansımaların peşinden koşması, O'nu kendi içinde bir yolculuğa zorladı. Turgut'un kendi içinde olan yolculuğunu okumak, aynı şekilde kitabı okuyanı kendi içinde bir yolculuğa zorluyor. Turgut'un hayatını, diğer insanlarla arasındaki ilişkileri, şahit olduğu diğer yaşamları, olayları algılayış biçimini, toplumla benliği arasındaki mücadeleyi yaşıyorsunuz. Oğuz Atay size resmen her detayıyla bir insan inceleme fırsatı sunuyor, kendinizle karşılaştırma yapmanızı istiyor belki ya da sadece içinde tutamıyor bazı şeyleri. Selim kendini insanlara tanıtmaya korktuğu için ardından sadece ufak yansımalar bırakabildi; kimseye açıklayamadı kendini, kimseye tanıtamadı. Hoş kendini ne kadar tanıyordu, kendinin ne kadar farkındaydı tartışılır, göreceğinden korktuğu için hep saklanıp durdu. Çok yakın olduğunuz, çok sevdiğiniz bir insanı düşünün, ister istemez hareketlerinizde ve düşündüklerinizde "o bunu düşünüp/yapardı" diyen bir tarafınız vardır. Bu, o insanı sizin için ölümsüz kılan şeydir. O kişi ölse de, aranız bozulsa da içinizde yaşamaya devam eder. O yüzden Leyla, Mecnun'un yanına gidip "ben geldim" dediğinde, Mecnun "Eğer ben ben isem, söyle sevgili sen kimsin. Eğer sen sen isen, bu inleyen ben kimim.." diye cevap verir. Burada mesele Leyla, o veya şu değildir, sadece Mecnun'un tutunuşudur. Tutunmak budur işte, korkmadan en azından birine tüm benliğini yansıtmak. Ben tutunabildiğimi zannediyorum ve huzurlu hissediyorum. Turgut, Selim ve diğerleri de çok geçte olsa bu kitap sayesinde tutunabildiler. Gün yüzüyle göremediler belki ama okuyan herkesin bir parçası olmayı başardılar.