sudenrdemirr
Anılarıma başlarken,her şeyden önce gençliğin bir mutluluk,yaşlılığın ise mutsuzluk dönemi olduğu mitosunu yıkmak istiyorum.Gençlerin mutluluğu,gençlerin kendileri dışında herkesin inandığı koca bir yalandır.Hiçbir gencin,"genç olduğum için aman ne mutluyum" dediği duyulmamıştır.Ama her nedense ihtiyarlar"ah!gençken ne mutluydum"diyerek kendilerini aldatıp dururlar.Ailesi ve çevresi tarafından az çok korunan bir çocuk,on altı on yedi yaşına varıp,kimliği henüz gelişmeden, kendini savunma mekanizması henüz işlemeye başlamadan; toplumun insanları,cinselliğin gerçekleriyle ansızın karşı karşıya gelince, nasıl mutlu olabilir ki? ihtiyarlar ne yaparlar? Analarını yazarlar. Ben de bunu yapıyorum işte. Günce tutmak alışkanlığım olmadığı; ancak altmışında sonra ve yalnız yolculuklarımda notlar tuttuğum için, bu dinozorun anıları biraz kopuk kopuk olacak. Üstelik belleğim de hiç güçlü değildir. Bunun nedeni, birçok şeyi kafamdan tamamiyle silmek istememdir belki de. Çünkü bizi derinden yaralayan olayları hiç anmamak, tümüyle unutmak daha doğrusu unutmuş gibi davranmak zorundayız yaşamaya devam edebilmek için. Dün gece düşlerimde gördüm Çoktan ölen sevgilimi. Birbirimizi arıyorduk sokaklarda. Tastan, topraktan değil, Insan etinden, insan kemiğinden Yapılmıştı o sokaklar Sular değil, küçük kan dereleri Akıyordu kaldırımların kenarlarından ○ sıcak, kanlı, karanlık sokaklarla Bir buluyor, bir yitiriyorduk birbirimizi. sürekli olarak kişisel mutluluk peşinden koşmak, bir kepazelikten başka bir sey değildir. Böyle bir dünyada, bunca felaket, bunca yoksulluk, bunca haksızlik ortasında ancak inekler kadar kafasız ve duyarsız olanlar yani gerçekten insan sayılamayacak yaratıklar kişisel açıdan mutlu olabilirler. "Bana ne dünyanın şurasında burasında, hattâ kendi ülkemde kanlı savaşlar varsa; benim evimde yok ya" derler böyleleri 'Bana ne Afrika' da çocuklar açlıktan ölüyorsa; benim çocuklarım açlıktan ölmüyor ya" derler böyleleri. "Bana ne ülkemin yoksulları oğullarını kızlarını okutamıyorsa; benim oğullarım, benim kızlarım en pahalı okullara gidiyorlar ya" der böyleleri. Ve dünyaya,hattâ en yakın çevrelerine kulaklarını tkayarak, gözlerini kapatarak -o ne biçim bir mutluluksa- mutlu olurlar böyleleri. "Her koyun kendi bacağından asılır,","gemisini kurtaran kaptan","köprüyű geçinceye kadar ayıya dayı de","bükemediğin eli öp", "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" gibi, iğrenç bulduğum söylemlerde bulunurlar. Ölüler çiçek açar Toprağın altında. Haberler gelmez olur, Kapi zilleri galmaz, Telefonlar susar. Ama ölüler şarkı söyler Toprağın altından Ölüler seslenirler bize Denizlerin derinlerinden. Olüler top top ates olup yanarlar Cecelerin karanlğında Ölüler hep çiçek açarlar Toprağın altında. İntihar edenler, yalnız kendilerini değil, onlan sevenleri de öldürürler bir bakıma. Kaldı ki, kendini öldürmek kolaydır. Anlık bir cesaret meselesidir sadece. Asıl zor olan yaşamaktır. Bunca felâket arasında, fazla rezil olmadan yaşamak gücünü bulmaktır asıl zor olan. Sonunda astı kendini Karadut ağacına. O ağacın kökleri Hepimizin yüreğine dalmıştı. Hep birlikte yemiştik meyvelerini, Hep birlikte gülmüştük gölgesinde. Ama o,tek başına astı kendini Karadut ağacına.
Bir Dinozorun Anıları
