Raf Yorumu: jale (@interrupted)

Spoiler içeriyor daha önce duygusuzluğu bu kadar duygulu anlatan bir film izlememiştim. sanıyoruz ki intihar hissettiğimiz acıların sonucunda gerçekleşir, peki ya bu acıları aslında hissedememek? işte film bu hissizlik ve hissizligin getirdiği anlam arama çabasıyla ilgili. tutkusunu yitiren ve varoluşsal sancılar çeken…devamıdaha önce duygusuzluğu bu kadar duygulu anlatan bir film izlememiştim. sanıyoruz ki intihar hissettiğimiz acıların sonucunda gerçekleşir, peki ya bu acıları aslında hissedememek? işte film bu hissizlik ve hissizligin getirdiği anlam arama çabasıyla ilgili. tutkusunu yitiren ve varoluşsal sancılar çeken alkolik bir adamın kaldığı rehabilitasyon merkezinden eski arkadaşlarıyla tekrardan vakit geçirmek için ayrılmasını anlatıyor. filmin sadece belli bir kesime hitap ettiğini düşünüyorum; fiziki olarak yaşayan ama bunu hissedemeyen,varolduğu halde varoluşunu adlandıramayan, dokunduğu halde hissedemeyen, ne kadar çok şey bilse de aslında hiçbir şey bilmeyen, kısacası hayata ayak uydurmaya çalışsa da bir şekilde sırıtanların filmi. "suçlandığım hayatın kendisi değil içerdiği iğrençlikler." sanki yaşama yeniden tutunmak amacıyla arkadaşlarıyla tekrar görüşüyor gibi görünse de asıl istediği onların kendi ölümüne yardımcı olmaları. son defa insanların hayatlarında mutlu olamayacaklarına kendisini de mutlu edemeyeceklerine emin olmak istemesi ve kendince ölüm sebebi yaratmak istemesi. anlaşılan her insan onu ölüme biraz daha sürükledi. filmin ortasında geçen o varoluşsal diyalog tıpkı aniden gerçekleşen soğukkanlı intiharı gibi aniydi, derin anlamlar barındıran sadece film ile sınırlı kalmayan aynı zamanda hayatın da anlamsızlığını, absürtlüğünü özetler nitelikteydi. "-güçsüz ve zayıfsın. ve de tembel. mutlaklar seni korkutuyor. güneş gözünü acıttığı için gölgeleri savunuyorsun. + benim dostum musun? eğer dostumsan, beni olduğum gibi kabul et. başka türlü değil." eleştirebileceğim tek kısmı, intiharı yüzünden toplumu suçlaması ve devamlı topluma fayda sağlamadan toplumdan sevgi beklemesi. bazen toplumdan olağanüstü şeyler bekleniyor ve toplumda olanların da kendileri gibi insanlar olduğu unutuluyor. "kendimi öldürüyorum. çünkü beni sevmediniz. çünkü sizleri sevmedim. çünkü bağlarımız çok gevşekti. bağlarımız güçlensin diye kendimi öldürüyorum. sizi, silinmez bir lekeyle baş başa bırakıyorum." "beni öyle sevsinler ki, ben de onları sevebileyim istedim." bu filme bir isim verecek olsam "je pars" derdim.