Raf Yorumu: kuş'muş (@oriel)

Şiirsel, yarı öykü tadında bir roman. Kitapta nedense ağlamaklı bir hava var. Her an; ‘sanırım ağlayacağım ben’ düşüncesiyle çeviriyordum sayfaları. Babasını özleyince bacakları ağrıyan bir çocuğun gözünden okuyoruz kitabı. Yazara hayranlık duydum, duyarken de takdirlere boğdum; böyle bir kitabın çok…devamıŞiirsel, yarı öykü tadında bir roman. Kitapta nedense ağlamaklı bir hava var. Her an; ‘sanırım ağlayacağım ben’ düşüncesiyle çeviriyordum sayfaları. Babasını özleyince bacakları ağrıyan bir çocuğun gözünden okuyoruz kitabı. Yazara hayranlık duydum, duyarken de takdirlere boğdum; böyle bir kitabın çok okuyanı olmaz gibime geliyor, çünkü hayal ve gerçekliğin karıştığı, tek bir satır kaçırılırsa hikayeden kopartan bir roman kendileri. Bu yüzden anlamakta güçlük çekenler mutlaka olacaktır. Şöyle garip bir yanı da var; devrik cümleler çok fazla, ancak bu hiç rahatsız etmiyor. Okurken dalıp gidiyor insan o iç burkan havaya, sanki olması gereken buymuş gibi hissediyor(um).. Ve eklemek isterim ki, kelime seçimleri gayet yerinde, cümleler gayet anlaşılır; ancak işin sonunda bu kitabı herkes okuyamaz fikrini kolaylıkla öne sürebilirim. Kitabın arka kapağındaki bir cümle yeterince açıklayıcı: Fazladan tek bir cümle barındırmayan, iyi çalışılmış, şiirsel, hüzünle yoğrulmuş, izi kolay silinmeyecek bir anlatı, Yara. not: yakup sana üzülmeyi durduramıyorum. evet, halâ. dipnot: bence Cahit Zarifoğlu bu kitabı okusaydı beğenirdi, naçizane fikrim. içime işleyen birkaç alıntıyı bırakacağım şuraya; ▪︎Ve ben orada, yön duygusunu kaybetmiş bir sıçan gibi dolaştığım anıların o karanlık dehlizinde, gök gürültüsü kulaklarımı sağırlaştırır, bileğimde gezinen korkak bir usturanın lanet şavkı cesaretimi köreltirken, “Ne uzun bir yolculukmuş hayat,” diyorum, kendi kendime. “Ne çileli, ne uzun… Lanetli bir yolculuk… Bitmek bilmiyor.” Kimse bilmiyor. ▪︎Bir evin canlanması, bir annenin uyanmasıdır her şeyden önce. ▪︎Demek, diyordum kendi kendime, babalar ancak ölünce konuşuyor evlatlarıyla, ne tuhaf. ▪︎Ölü bir babaydı babam, yok bir baba. ▪︎Bacaklarıma hasretin o korkunç ağrısı saplanmıştı birden ve aylarca evimizde kafasına göre esecek soğuk rüzgar, nereden çıktıysa çıkmış, esmeye başlamıştı, bütün güzelliklerini; umutlarını, umursamazlıklarını ve sevinçlerini; daha da önemlisi masumiyetini önüne katarak. Hiç bitmeyecek kışı başlıyor ve ömrüm, karanlık bir girdabın içine savruluyordu böylece - o günlerde nereden bilebilirdim?