sudenrdemirr
Benim "Ateşten Gömlek"i eğer zaman söndürüp bir tarafa atmazsa Türk romanları arasında iki tane "Ateşten Gömlek" olacak.Belki elli sene sonra bir kütüphane rafında yan yana oturacak olan bu iki kitap Hans Andersen'in masallarındaki gibi belki dile gelir, birbirlerine geçmis günleri söylerler. Kimbilir o uzak atide Türk gençliğinin sırtındaki "Ateşten Gömlek" ne kadar bizimkilerden başka olacaktır.. Halide Edib "Ben korktum zannediyorum" dedim Cemal gülerek, "Ben de" dedi. Ve bunu söylediği için onu daha çok sevdim. Çünkü hayat bana en korkak adamların iddia ile cesaretten bahsedenler olduğunu öğretti. Ateşten gömlek taşıyanlar sıcağın isıttğı kadar yaktığını da bilirler. İngiliz kanıyla Türk kanı bir mi, Madam? - Mikroskop altında ingiliz kanınt görmedim. Rengi bizimki kadar kırmızı mı yoksa mavi mi, bilmiyorum. Fakat Türk kanı ates gibi sicak ve kırmızıdır. "Ben Sakarya'da bacaklarını kaybetmiş, kafasından vurulmuş bir askerim, elimi tutacak kimsem yok." "Onun gözlerinin derinliğinde en kutsal yerinden vurulmuş, en aziz inancını kaybetmiş bir ruhun sessiz, isyansız acısı var." Ayse isimli bir hemşire hiçbir kolordu seyyarında çalışmamış, İhsan isminde alay kumandanı yok. Akrabaları yok mu? Cemal isminde sehit olan bir dayzadesi var.Cemal'in bir de kız kardeşi varmış, fakat kimse ne ismini, ne de ne olduğunu biliyor. - O halde? Kurşunun dimağındaki tesiri. İki doktor çok uzun ve fenni bir münakaşadan sonra beyninden kurşun çıkarken ölen Peyami'nin ATEŞTEN GÖMLEĞINE çetin ve lâtince bir isim koydular. "işte mitralyöz tıkırtıları... işte top, kurşun vızıltıları... işte durmadan yere serilen atli ve yaya askerler. Hala korkuyorum. Ne garip sey! Harpte biricik korkunç şey insanın korkusu galiba. Bozgun ve geri çekilme olmayan yeede meğer korku yokmuş Savaş ne basit bir şey" Beni onların ayak ucuna gömmelerini yazdım. Bu, bir hıyanet olur mu? Darılma ihsan kardeşim. Senin göğsün bir defa kanadı; bak benimki mezarın öbür tarafinda da, toprağın altında da, senin ayakucunda da her an kanayacak. Bu kadın gibi, çocuk gibi, gül yaprağı gibi bir sey. Bana darılma.. Ben ayağınızın altında yatarken siz yan yana... Yerleri bos olan dizlerimin Ayşe'den son mektubu aldığım zaman nasıl kesildiğini, kalbimin, ellerimin nasıl tehalükle titrediğini, vücudumun bir hâtirası olarak bu sabah yâd ettim.İçimde çaresiz bir arzunun acısı var.Ayse benim İzmir yolunda bacaklarmı bıraktığımı bilmedi. Hâlâ da eğer cephede top patlarsa ve kollarm, kafamla sağ kalırsam sürünüp gideceğimi bilmiyor. Kendi ölümüne telâşsız gözlerle bakan ihsan, hainleri gözünü kırpmadan öldüren İhsan, yatağımın üstünden başını ellerinin içine aldı, birdenbire bir çocuk gibi ağladi.
Ateşten Gömlek
