Raf Yorumu: 🍋 (@nursuz)

Spoiler içeriyor Youtube'da 3 dakikalık videolar halinde izleyebildiğimiz bir serinin, 6 tane 20 dakikalık bölüme uyarlanması konusunda önyargılarım vardı. Fakat nasıl olduysa, Youtube'daki seriye sadık kalarak yeni bir sistem oluşturmayı başarmışlar. Akışı; alışık olduğumuz korku ve goreu, mizahı aynı düzeyde fakat farklı…devamıYoutube'da 3 dakikalık videolar halinde izleyebildiğimiz bir serinin, 6 tane 20 dakikalık bölüme uyarlanması konusunda önyargılarım vardı. Fakat nasıl olduysa, Youtube'daki seriye sadık kalarak yeni bir sistem oluşturmayı başarmışlar. Akışı; alışık olduğumuz korku ve goreu, mizahı aynı düzeyde fakat farklı şekilde ellerinde tutmuşlar. Tabii bir televizyon dizisi yaptıkları için gore daha az. Bence zaten rastgele ortaya atılan şarküteri malzemeleri 3 dakikadan uzun bir işi ucuzlaştırır sadece. *spoiler* Kırmızı olan, ördek ve sarı domuz bu sefer gerçekten karaktere dönüşmüşler. Önceki videolarda öğretmenlerin etkilerini izlerken bu sefer onları daha yakından tanıyabileceğimiz fazladan dakikalarımız var. Kırmızı olan yine 4. duvarı kıran ve döngülerinden haberdar olup bezmiş olsa da bu sefer onun da en az diğer ikisi kadar kuş beyinli bir karakter olduğunu görüyoruz. Hala bezmiş bir halde ama diğer ikisinden farklı, döngünün dışında bir yer kaplamıyor bu sefer. Yine çok fazla teori ortaya atılmış ve üstüne konuşulmuş ama bence zaten yapımcılar bir teoriye sadık kalmıyor veya akıllarında kesin yollar yok. Alegoriler ve belirli şemalar üzerinden bize bir hikaye anlatıyorlar. Teori peşinde koşarken hikayenin alabileceği birden fazla hali kaçırabilirmişiz gibi geliyor. En iyi bölümler kesinlikle 3 ve 4. olandı. 3. komediye bulanmış korku ögeleri, 4. deki rahatsız edicilik ve yine komedisi harikaydı. Hiçbir bölümde sıkılmadım ve hepsi bana göre harikaydı ama temponun biraz düştüğü 5. bölüm en az favorim olan bölüm olabilir. Kukla gibi modası çoktan geçen bir animasyon dalını nasıl bu kadar etkili kullanıyorlar gerçekten şaşırıyorum. Birden çok medyayı aynı bölümde birlikte kullanarak asla sırıtmamasını asla kopuk gözükmemesini başarıyorlar. Ve bu kuklaları kullanarak gerçek hayat olaylarını, gerçek hisleri öylesine bir çocuksulukla işliyorlar ki olay bir anda çok karanlık bir yere çekiliyor. Özellikle ölüm bölümünde, kırmızının ölümü "Geri geleceğini sanmıyorum, artık o delikte kalıyor." olarak anlatması, sarınınsa bunu bir türlü kabullenemeyip geri geleceğini düşünmesi üstelik geri getirmek için mezarını kazması absürt ve çocuksu bir dille derinlerdeki duyguları gün yüzüne çıkarıyor bence. Kısacası bayıldım. Daha fazlasını dört gözle bekliyor olacağım.