Raf Yorumu: Homosapien (@homosapien)

Sanatın dalları vardır, film de bir sanattır. Üstünkörü izlendiğinde yumuşak, tatlı bir müzikal, belki de öngörülebilir bir hikaye denebilir bu film için. Ancak anlatılmak istenenin nasıl anlatıldığı önemli bir noktadır sanatta. Konuşarak da hikaye anlatılır, estetik zevk verdiği zaman ise…devamıSanatın dalları vardır, film de bir sanattır. Üstünkörü izlendiğinde yumuşak, tatlı bir müzikal, belki de öngörülebilir bir hikaye denebilir bu film için. Ancak anlatılmak istenenin nasıl anlatıldığı önemli bir noktadır sanatta. Konuşarak da hikaye anlatılır, estetik zevk verdiği zaman ise o anlatılan sanat olur. Bu filmde renkler bilinçli kullanılmış. Başta Seb'in üstünde çok gördüğümüz kırmızı, hayalleri ve onların peşinden gitmeyi temsil ederken Mia'nın rengi olan mavi ise umutsuzluğu ve vazgeçişi temsil ediyor. Bu iki rengin karışımı olan moru da çiftin rengi olarak belliyoruz ve beraber oldukları sahnelerde hep görüyoruz. Herkesin bahsettiği o "güzel çerçeve", "yumuşacık, tatlı bir film" dediği beğeni, renkler ile elde ediliyor başta. Diğer bir element ise, bu bir müzikal olduğu için şaşırmayacağız tabi, müzik. Nasıl ki "mor" çiftin rengi ise, yine onlara ait olan, duyduğumuzda yine onları hatırlayacağımız bir melodileri var. Dikkatli olursak, o melodi en son çalındığında, son nota eksik kalıyor. Çiftin hikayesi gibi, sonuna varamıyor. Çocuklar için şekerlerin gökkuşağına boyanması gibi, la la land de renkler ve müzik ile hem hayalleri, hem de bir dramı süslüyor aslında. İsminin de ne kadar uyumlu olduğunu şimdi yazarken daha iyi anlıyorum. Müzik ve renkler dışında (aşağıdaki yorumlarda da görülen) bir kaç akılda kalan cümlede de söz sanatı kullanılmış. Yetmemiş; dans, mimari, hayata geçirilmiş ünlü resimler kullanılmış. Bütün bunların birleşmesi ile, belki çok sıkıcı ve basit kalabilecek o hikaye bir sanat eseri oluyor ve sanat ile taşıyor. Bu film biraz caz gibi. Kimi bu ayrıntılara kendiliğinden bakıp, Seb'in cazı sevdiği gibi filmi seviyor. Kimine başkaları öğretiyor bakmayı, tıpkı Seb'in Mia'ya dinlemeyi öğrettiği gibi. Kimi ise hiç bir zaman sevmiyor, izlemiyor, dinlemiyor. Müzikaller herkesin zevki değildir. Benim fikrimce ise hayat müzik ile yaşanır. Yaşadığımız hayatı sadece duymak, görmek ve konuşmak yetmez. Yaşamın da yaşamla taşması için, bir hissin veya düşüncenin tam anlamıyla anlatılabilmesi ve anlaşılabilmesi için dinlemek, duymak ve söylemek gerekiyor. La la land hakkındaki son ve özet yorumum ise bu nedenle, sanat dallarını birleştiren ve izlemeyi öğreten bir film olduğu. İyi seyirler.