Raf Yorumu: Dilara (@dilarauzmez)

Sinemanın yasaklanmasını eleştirirken yasaklanmış bir film, bu nasıl ironidir yahu çözemedim 😅 Gelmiş geçmiş tüm filmlerle beraber büsbütün sinemanın yasaklandığı bir ortamda sinemasever bir adam bu yasağı aşmanın bir yolunu buluyor, gizlice filmleri teker teker ezberleyip bunları birer tiyatro oyununa…devamıSinemanın yasaklanmasını eleştirirken yasaklanmış bir film, bu nasıl ironidir yahu çözemedim 😅 Gelmiş geçmiş tüm filmlerle beraber büsbütün sinemanın yasaklandığı bir ortamda sinemasever bir adam bu yasağı aşmanın bir yolunu buluyor, gizlice filmleri teker teker ezberleyip bunları birer tiyatro oyununa dönüştürüyor. Böylece filmimiz, baştan sona büyüleyici bir tiyatro havası solutuyor bizlere. Ve karşımızda film içinde filmler, alabildiğine tiyatrolar diyarı görüyoruz ve kendimizi adeta uçsuz bucaksız bir metinlerarasılık okyanusunun ortasında buluveriyoruz. Tüm o unutulmaz filmlerden akla kazınmış şiirsel repliklerin hülyalı dalgaları dört bir yandan vuruyor kulaklarımıza. Karakterlere de özellikle değinmek gerek diye düşünüyorum zira her biri o kadar özgün ki tamamiyle nevi şahsına münhasırlar (bu ifadeyi kullanmak çok hoşuma gidiyor, yeri geldi mi asla kaçırmam ahhahsjd) Çok detayına girmeden birkaç yorum yapmak istiyorum bu karakterler hakkında. Misal Ata karakteriyle başlayalım, kendisi insomnia yani uykusuzluk hastalığından muzdarip birisi ve Nasi ile tanıştıkları sırada Nasi soruyor, "Ülkemizde bu hastalığı yaşayan çok kişi var mı?" diye. Ata da şöyle cevaplıyor: "Bilmiyorum, bizim milletimiz uykuyu sever, uyuşuktur. Olduğunu pek sanmıyorum." Bu cümleden iki eleştiri almıştım. Biri tembellik eleştirisi, diğeriyse adeta uyur gibi gerçeklere kör olmak, haksızlıkları görmezden gelmek, ses çıkarmamak... Diğer bir karakter kemancı Saba, dünyaları yese yine de bir türlü doymayan biriydi ve bu dipsiz açlık da bizi karın ortasında keman çaldığı bir çıldırmışlık sahnesine sürüklemişti, enteresan bir isyan sahnesiydi, çok değişik hissettirdi. Aynı zamanda Saba'nın doymak bilmez açlığını, fizikselin ötesinde manevi olarak da, sanata olan açlık şeklinde de yorumlayabiliriz gibi görünüyor. Mali karakterine gelirsek yaşadığı zor koşullar, rahatça uyuyabilmekten dahi mahrum kalması ağır aksak yürümesine bile yansıyan bir gerçeklikteydi. Film, her bir kenarı köşesiyle o kadar doğal, sade, nahif ve hayatın içinden işlenmiş ki sanki izlemiyormuş da gerçek yaşamın bir parçasına şahit oluyormuş hissiyatı sarmıştı beni. Film bir ara Trt 2'de yayınlanmış, başka hiçbir yerde bulamadım ki sadece Youtube'da yine Trt 2 yayını kaydı kalmış, o da ismini Farsça alfabeyle aratınca çıkıyor ve görüntü kalitesi 480p, bir miktar üzdü bu çünkü film cidden çok hoştu, tarihe karışıp silinip gitmemesini dilerim :') 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆