İçeriğe geç

iyiydi hayatım başlangıçta. sıcak tutuyordu beni, yüreklendiriyordu. nasıl bilebilirdim o zamanlar bütün gençler için böyle olduğunu. bilmiyordum böyle olduğunu hayatın, başlangıçta yalnızca yılbeyıl çıktı, artık iyi, artık yeni, artık güzel olmaktan, ikiye ayrılmıştık ortamızdan. ne onundu suç, ne de benim; yaptığımız, yalnızca sabırlı olmaktı. gelgelelim ölüm sabra yabancıydı. gelişini gördüm (ne kadar da kötü gelmişti), seyirci kaldım almasına, hep almasına, aldıkları benden değildi nasılsa. peki ama, neydi benden ve benim olan? yaşadığım sefalet bile yalnızca ödünç verilmemiş miydi kader tarafından? kader dediğimiz ki, sade mutluluğu değil, acıyı da ve her şeyi alır geriye, yıkımları bile satın alır eskinin yerine. hazırdı kader ve aldı yok pahasına ne varsa ifade diye yüzümde, yürüyüş biçimimi bile bırakmadı bana. her gündü sanki indirimli satış ve bıraktı beni artık bomboş kaldığımda, bıraktı ortada, öyle darmadağınık. -rainer m. rilke

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et