lee chandler... diyeceklerim bu kadar. (edit: aradan bir takım olaylar geçip, hayatınıza şöyle bir yeniden bakış attıktan sonra izlediğinizde bu filmin sizdeki yeri bambaşka olacaktır. Sırf pesimist olmak için pesimist olan bir film değil bu aksine, pesimizim anatomisi bu film, bir insanın hayatındaki en berbat hislerden bir kaçı olan hissizlik, hayal kırıklığı ve umutsuzluk gibi olguların bazen geçmediğini veya geçse bile kısa zaman sonra hayatın inatla insanın burnuna yeniden sokmaya çalışmasını konu ediniyor. Bunu tercih ettiği ortamın travmatikliğiyse insanı sigaraya başlatacak cinsten. Bir yıkım sonra döküntüye dönmüş bir adamın verdiği kararlarının çaresizliğini, dibe batışını, bir ağrının sanki sürekli bünyede bir yerleri işgal edebileceğini, mental acının fiziksel acının üstünde tepineceğini ve insanın nerde yaşarsa yaşasın geçmişinden kaçamaması gibi konseptler üzerinden ilerliyor anlatı. Bu bir melankoli Opus magnum'udur. Kim ne derse desin, bu film olgunlaştıktan sonra çok daha fena koyuyor..)



