Raf Yorumu: H. ⊃∪∩⪽ (@muzikhal)

"Her şey düşerken şunu deriz: 'Şimdiye kadar her şey yolunda.' Ama önemli olan düşüş değil, yere çarpmadır." Bu cümle, yalnızca 1990’ların Fransa’sını yansıtmakla kalmayıp, ülkemizin içinde bulunduğu durumu da düşündürdü bana. Mathieu Kassovitz, ikinci uzun metraj filmi La Haine ile…devamı"Her şey düşerken şunu deriz: 'Şimdiye kadar her şey yolunda.' Ama önemli olan düşüş değil, yere çarpmadır." Bu cümle, yalnızca 1990’ların Fransa’sını yansıtmakla kalmayıp, ülkemizin içinde bulunduğu durumu da düşündürdü bana. Mathieu Kassovitz, ikinci uzun metraj filmi La Haine ile Cannes Film Festivali’nde En İyi Yönetmen Ödülü'nü kazanarak adını sinema dünyasında duyurmayı başardı. Ayrıca, kendisini Amélie filmindeki gizemli âşık Nino rolüyle de tanıyoruz. Film, 1980’lerde başlayan ve günümüzde bile tam anlamıyla sona ermeyen Paris banliyölerindeki olayları konu alıyor. 1995 yapımı bu eser, 1993 yılında Paris’te, 17 yaşındaki Zaire kökenli genç Makome M'Bowole’nin polis nezaretinde vurularak öldürülmesinin ardından yaşanan zaman dilimine odaklanıyor. Daha spesifik bir anlatımla ifade etmek gerekirse, filmde Vinz, Saïd ve Hubert isimli üç gencin bir gününü izliyoruz. :) Vinz Yahudi kökenini ve kültürünü, Saïd Arap ve İslam kültürünü, Hubert ise Hristiyan kültürünü temsil ediyor. Kökenleri ve kültürleri farklı olsa da banliyölerde yaşayan bu gençlerin, adaletsizliği, işsizliği, yoksulluğu ve ikinci sınıf vatandaşlık muamelesini protesto ettiklerini görüyoruz. Yönetmen, bize bu mücadeledeki ortaklıklarını ve dayanışmalarını göstermek istemiş gibi görünüyor. Toplumsal gerçekçiliğin en iyi örneklerinden biriydi bu film; neredeyse belgesel niteliğindeydi. Siyah-beyaz görüntüler, filmdeki dünyanın gri tonlarını temsil ediyordu: ne tamamen siyah ne de beyaz. Bu durum, ahlaki belirsizlik ve karakterlerin içinde bulunduğu gri alanlara işaret ediyordu. Dinamik kamera kullanımı, sanki oyuncuların yanındaymışız gibi bir his yaratıyordu. Özellikle 50. dakikadaki sahneyi tekrar tekrar izledim. Filmin 24 saatlik bir zaman diliminde geçmesi, adım adım tırmanan gerilimi ve karakterlerin kaderine doğru yaklaştıklarını hissettiriyordu. Ve elbette, vurucu finaliyle şok etkisi yaratmayı da unutmamıştı yönetmen. La Haine, dinamik anlatımı, etkileyici sinematografisi ve evrensel temalarıyla toplumsal gerçekçiliğin sinemadaki en güçlü örneklerinden biriydi. Bu filmi izlemek, yalnızca Fransız banliyölerini değil, dünyanın dört bir yanındaki adaletsizliği de görme fırsatı sunuyor.