Raf Yorumu: aleda (@heyheydumty)

The Anthem of the Heart benim için çok dokunaklı ve anlamlı bir film oldu. Jun’un hikâyesi, aslında pek çok insanın yaşadığı bir duyguyu, anlaşılmama korkusunu ve yanlış anlaşılma yükünü çok derin bir şekilde anlatıyor. Küçücük bir çocuğun, yalnızca kalbinden geçenleri…devamıThe Anthem of the Heart benim için çok dokunaklı ve anlamlı bir film oldu. Jun’un hikâyesi, aslında pek çok insanın yaşadığı bir duyguyu, anlaşılmama korkusunu ve yanlış anlaşılma yükünü çok derin bir şekilde anlatıyor. Küçücük bir çocuğun, yalnızca kalbinden geçenleri söylediği için “insanlara zarar verdiğini” düşünmesi ve bunun ağırlığını yıllarca taşıması… Bu bana, kelimelerin ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha hatırlattı. Jun’un sessizliği, bir lanetten ziyade bir kalkan gibi. Belki de hepimiz zaman zaman böyle bir kalkan istiyoruz; yanlış bir şey söylememek için susmak, yanlış anlaşılmamak için duygularımızı bastırmak… Ama film bana, bu sessizliğin insanın içinde nasıl bir yara açtığını gösterdi. Kelimeler ne kadar tehlikeli olursa olsun, onları paylaşmadan da iyileşmek mümkün değil. Filmde en çok sevdiğim şey, Jun’un müzikle kendini bulma süreciydi. Bir şarkının insanın içindeki karmaşayı nasıl düzenleyebileceğini ya da söyleyemediği şeyleri nasıl dile getirebileceğini o kadar güzel anlatmış ki… Jun’un şarkı söylediği sahnede ben de onunla birlikte bir şeylerden kurtulmuş gibi hissettim. Karakterler arasında da beni en çok Takumi etkiledi. Sessiz bir destek sunması, Jun’u anlamaya çalışması çok gerçekçiydi. Bazen birine yardım etmek için büyük sözler söylemek ya da kahraman olmak gerekmiyor, sadece yanında olmak yetiyor. Film, aynı zamanda geçmişle barışmayı da çok güzel ele almış. Jun’un kendini suçlamaktan vazgeçip, o küçük kız haline yeniden şefkatle bakabildiği noktada ben de kendi geçmişimi düşündüm. Hepimiz çocukluğumuzda yanlış yaptığımızı düşündüğümüz, pişmanlık duyduğumuz şeyler taşıyoruz. Ama belki de filmdeki gibi o çocuğa sarılmak, onu anlamak en iyisi. Son olarak, görsellik ve müzik gerçekten harikaydı. Pastel tonlar ve duygusal müzikler, Jun’un hislerini daha da derinden hissetmeme neden oldu. Hele finaldeki o performans… Bir süre boyunca o sahnenin etkisinden çıkamadım. Bu film bana, kelimelerin gücünü ve sessizliğin ağırlığını bir kez daha düşündürdü. Geçmişiyle mücadele eden, kendini ifade etmekte zorlanan birilerini görmek istersen ya da sadece duygusal bir yolculuğa çıkmak istersen, bu film tam senlik. Jun’un hikâyesi, belki biraz da bizim hikâyemiz. İzleyecek olanlara iyi seyirler..