Raf Yorumu: Muhammed özcan (@rumpel)

Yusuf Atılgan’ın Aylak Adamı, Türk edebiyatının kült eserlerinden biri olarak anılır ama bence bu unvanı biraz fazla abartılmış. Evet, romanın karakter derinliği ve psikolojik çözümlemeleri oldukça etkileyici, fakat anlatım tarzı ve kullanılan dil herkes için kolay sindirilebilir değil. Kitabı okurken…devamıYusuf Atılgan’ın Aylak Adamı, Türk edebiyatının kült eserlerinden biri olarak anılır ama bence bu unvanı biraz fazla abartılmış. Evet, romanın karakter derinliği ve psikolojik çözümlemeleri oldukça etkileyici, fakat anlatım tarzı ve kullanılan dil herkes için kolay sindirilebilir değil. Kitabı okurken çoğu zaman karakterin iç dünyasında kayboluyorsunuz ama bu kayboluş her zaman keyifli olmuyor; bazen sıkıcı, bazen de gereğinden fazla yorucu bir hâl alıyor. C.’nin başıboşluğu, modern bireyin yalnızlığı ve hayata tutunamaması gibi temalar oldukça derin işlenmiş, bunda hemfikirim. Ancak roman, okurun sabır testine tabi tutulduğu bölümlerle dolu. Karakterin sürekli bir arayış içinde olması, varoluşsal sancıları, sistemin dışına çıkma çabası ilginç ama bir süre sonra kendini tekrar etmeye başlıyor. Belli bir noktadan sonra C.’nin ne aradığını anlamaya çalışmak yerine, “Bu adamın amacı ne, ben neden hâlâ bu kitabı okuyorum?” diye sorgularken bulabiliyorsunuz kendinizi. Dili konusunda da fazla yüceltilmiş bir eser olduğunu düşünüyorum. Öyle inanılmaz edebi cümleler yok, ama metin yer yer gereksiz ağır. Anlatım biçimi bazen yapay bir şekilde süslü hale getirilmiş gibi hissettiriyor. Sade bir dilin gücünü kullanmak yerine, yer yer okuru dışlayan bir anlatım tercih edilmiş. Bu da kitabın, genel okuyucu kitlesi tarafından kolayca benimsenmesini zorlaştırıyor. Tabii ki Aylak Adam, özellikle bireysellik, özgürlük ve toplum eleştirisi gibi konulara getirdiği bakış açısıyla değerli bir eser. Fakat herkesin bağ kurabileceği, akıcı bir roman olduğunu söylemek güç. Kitap, bazı yönleriyle zamansız ama aynı zamanda aşırı abartılan bir eser. Belki de edebiyat çevrelerinin onu bu kadar yüceltmesi, C.’nin tutunamayan ruhuna fazla romantik bir anlam yüklemelerinden kaynaklanıyor. Oysa ki kitap, gerçekten de yer yer bıkkınlık verebilecek kadar yorucu olabiliyor.