Raf Yorumu: jale (@interrupted)

"ruhumun neye benzediğini görmek istersen, resimlerime bak. çünkü bedenim kanıyor, ama fırçam konuşuyor." bu frida'nın icsel dünyasını anlamak için yeterli. acı onun için kendini ifade etme biçimi ve sanatının beslendiği tek yer. frida’nın hayatında beni en çok etkileyen sey, her…devamı"ruhumun neye benzediğini görmek istersen, resimlerime bak. çünkü bedenim kanıyor, ama fırçam konuşuyor." bu frida'nın icsel dünyasını anlamak için yeterli. acı onun için kendini ifade etme biçimi ve sanatının beslendiği tek yer. frida’nın hayatında beni en çok etkileyen sey, her şeye rağmen kendine olan sevgisini ve inancını koruyabilmiş olması. hayatındaki acılara, ihanetlere rağmen kendinden vazgecmemesi, benim için gercekten ilham vericiydi. gücünü sadece direnişi değil kendine duyduğu sevgisinden de anlaşılıyor. filmi izlerken beni en çok düşündüren sey, onun ilişkilere ve sadakate olan tutumuydu. özgürlüğüne bu kadar düşkün, cesur bir kadının, ihanetle dolu bir ilişkiyi kabullenip devam etmesi bana çok çelişkili geldi. çünkü bana göre sadakat bir zorunluluktan ziyade hissin ta kendisi. onun askinda, sevgi vardi ama bazi seyler hatta en önemlisi sadakat eksikti. birine sadık kalmak için çaba gösterilmez, gercekten seviyorsan zaten aklından bile gecirmezsin, o his gittikçe yok olur. bu yüzden frida’nın bu kadar incinmesine rağmen hala devam etmesi, bana saçma geldi. bence aşk, bu kadar acıtmaz. kendisinin ilişki kavramı benim için alışılmışın dışında olduğundan böyle gelmiş de olabilir ancak cogu ilişkide en önemli olan sey sadakattir. hatta kutsal olan belki de. frida sadakate veya iliskiye benim kadar anlam yüklememiş olabilir. ve frida’nın diego’ya olan ilişki bana daha çok bir baglılık, takıntı ve de yalnızlık gibi geldi. filmi de eleştireceksem eger, yaşamına sadık kalınsa da frida komünist, radikal, feminist ve entelektüel biri olarak daha çok tanınır ancak filmde kendisinin hayatı salt ilişkilerinden ibaretmiş gibi yansıtılıyor. bu da filmi oldukça eksik kılmış. yani, tüm hayatı romantik acıya indirgenmis. yine de frida’nın hayatı, baktıkça nietzsche’nin “öldürmeyen acı, güçlendirir.” sözünü aklıma getirdi. ve gerçekten de öyle bence.