Raf Yorumu: Aleyna Bozkurt (@aleyka)

aleyka 11 months ago

Kendi içinde hapsolduğun bir Zifiriyet Fabrikası. Belki de en zor karardır istemeye istemeye sırf sevdiklerine zarar verdiğin için çekip gitmek. Hakan Yücel son zamanlarda yıldızını parlatmış genç yazarlarımızdan. Günümüzde yazar olup da saçma sapan aşk üçgenleriyle wattpad kitapları yazmak yerine…devamıKendi içinde hapsolduğun bir Zifiriyet Fabrikası. Belki de en zor karardır istemeye istemeye sırf sevdiklerine zarar verdiğin için çekip gitmek. Hakan Yücel son zamanlarda yıldızını parlatmış genç yazarlarımızdan. Günümüzde yazar olup da saçma sapan aşk üçgenleriyle wattpad kitapları yazmak yerine merak uyandırıcı olay örgülerini kaleme alan bir yetenek. Zifiriyet Fabrikası ise kendisinden okuduğum ilk eser oldu. Kitabın 412 sayfa olması beni biraz yordu. Yormasının nedeni hep bir karakterin yaşadıklarını okumamızdan olsa gerek. Ki bi de bu karakter öyle saçma sapan şeyler yaşıyor ki ben finalinde bir Leyla ile Mecnun dizisinin finali gibi bir şey bekledim açıkçası, ama beklediğimden daha iyi bir son verdi yazar bana. Kitabın konusundan sizlere şöyle bahsedebilirim: Karanlığın ve bilinçsizliğin pençesinde esir kalmış bir adamın çocuklarını ve eşini geride bırakarak kendini bulma yolculuğunu veya kendinden kaçma yolculuğunu anlatıyor bizlere. Bu yolculuk Türkiye'nin birçok şehrinden geçip gidiyor. Yalan söylemeyeceğim kitapla duygusal bağ kurmamın nedenlerinden biri de Aydın, Taksim gibi geçmişimin olduğu yerleri bana tekrar tekrar yaşatması olabilir. Yerli yazarların eserlerini okumanın en güzel yanı da bu belki de, mesela bu kitap yüzünden en kısa zamanda rotamı Halfeti'ye çevireceğim. Birçok şeyi öğrettiği gibi birçok şey öğrenme isteğimi de kattı kitap bana. Okuduğum süre boyunca kitaptan oldukça zevk aldım sadece uzun sürede bitirmemin nedeni karakterlerin aynı olmasından kaynaklıydı diyebilirim. Ne kadar karakter dizilimi, olay örgüsü ve özellikle de final harika olsa da her karakteri aynı kişinin konuşturduğu çok belliydi bu biraz beni uzaklaştırdı. Üzgünüm ama eleştirimi dobraca yapmalıyım Hakan Yücel. Eserin sonlarına doğru eh işte diyordum kitap için. Nereye bağlanacağını da oldukça merak ediyordum ama pek bir umudum yoktu. Final sahnesini okuduğumda ise şoklar içerisinde kaldım, kapağı kapattım ve bir süre "vay anasını yaa" dedim. Finaliyle büyüledi kitap beni eh iştelerden "evet yaa şimdi baya beğendim işteye" geçtim bi anda. Yeni yazarlarımızla tanışmak için önerebileceğim bir eser oldu Zifiriyet Fabrikası. 4/5