Raf Yorumu: marulzel (@marulzell)

Betondan anıtların penceresinde çocukluk Betondan bir huzursuzluk anıtı tam karşımda. Gözlerime koyu gölgesi düşüyor, öyle ağır ki çatlayacak irislerim. Babamın eski bir radyosu vardı; ışık değince tozu, kiri belli eden. Radyonun kısık sesi betonun çatlaklarından sızıyor öteki tarafa. Öteki tarafta…devamıBetondan anıtların penceresinde çocukluk Betondan bir huzursuzluk anıtı tam karşımda. Gözlerime koyu gölgesi düşüyor, öyle ağır ki çatlayacak irislerim. Babamın eski bir radyosu vardı; ışık değince tozu, kiri belli eden. Radyonun kısık sesi betonun çatlaklarından sızıyor öteki tarafa. Öteki tarafta ne var, ben de bilmem. Kara bir gök altında kırmızı inekler , sütü hiç olmayan inekler, fahişe inekler. Ağaçlara dadanmış çatlaklar ki radyonun tiz çığlığı yapraklardan geliyor. Babama hep, “Çalmak zorunda mısın?” derdim. Daha da açtı sesi. Ağaçlar kırıldı ortadan ikiye, betonlar babamı da yok etti. Yalnızlık taşa dönüşüp karıştı babama, en sert haliyle. Radyoda çalan son teyp biz uyurken fısıldamıştı kulağımıza, evimizin dökülmüş boyalarına. Ondan, evin duvarlarına baktıkça babamı hatırlarım, o mayhoş radyonun sesini. Sonra kötü olan kısmı hatırlarım: Kırılan ağaçları, betonlar arasında sıkışan cesetleri. Yok, durdurun kaydı, anlatmayacağım. Hislerim ucuz papatyalardan yapılmış bir anıttı. Onu betona boğdum. Babam yalnız kalmasın diye, onu da babamın yanına gömdüm. Ve ucuz bir papatyanın mezara dönüşmesini keyifle izledim. Babam yaşamıyorsa, hiçbiri yaşamasın. Bencildim. Ama çırpınışımdan önce, tahtaya aşk şiirleri yazan öğretmenim kalemimi gördü. Parmaklarımı görmek istedi. Tırnaklarımla betonu kazıdığım günleri anlayacak diye korktum. Sakladım ellerimi. İyi adam olmak istemiyordum. Ben, karanlığın maviye dönüştüğü o vakitte; ölüm cennete akarken, zaman oluk oluk çıldırıp bana saldırırken ve ben daha küçük bir çocukken onun karşısında, babamı, evimizin boyası dökülmüş duvarlarını, ucuz papatyaları — hepsini betonlara gömdüm. Anıtlar yaptım kendime. Her sabah kalkıp tapacağım, sonra da eskiyince öğretmenime vereceğim anıtlar. Belki kırılmış tırnaklarımı, sonra onların ardına sakladığım korkmuş çocukluğumu... Görür ve ağlar benim için öğretmenim. Daha kuruyup betonlara karışmamış ruhumun tek yaşayan parçası çocukluk. Onu, canavarlaşan benden kurtarsın. Ben kendimi kendimden kurtaramıyorum. Elif Turcan.