Raf Yorumu: Esat Burak KÖPRÜLÜ (@burakkpl80)

Benim en sevdiğim film akışlarından biri. Daha stabil, kendi halinde aksiyonu olan ve bol bol diyaloglu (içi dolu). Bunun yanında iyi karakterler ve mükemmel bir atmosfer. Her birini karşılıyor. Bunun yanında bu gerçek bir hikâye ve bu hikâyeyi önce yazmışlar,…devamıBenim en sevdiğim film akışlarından biri. Daha stabil, kendi halinde aksiyonu olan ve bol bol diyaloglu (içi dolu). Bunun yanında iyi karakterler ve mükemmel bir atmosfer. Her birini karşılıyor. Bunun yanında bu gerçek bir hikâye ve bu hikâyeyi önce yazmışlar, sonra da film yapmışlar. İkisi de tutmuş. Buna daha sonra geri döneceğim ama film kısmını tamamlayayim önce. Filmdeki arkeoloji kokusu çok güzeldi bence. Üstelik bu dönemi çok doğru bir ağırlıkta yönetmişler. Ne hızlı ne yavaş. Yani bir film uzunluğunda yavaş, bir diziden çok daha hızlı. Günümüzde filmlerin sonunu gösterecek anlatmaktansa, yazarak ya da direkt anlatmayarak seyirciye bırakarak bitirmeyi ünlü oldu. Tarihi film olsun veya olmasın böyle gidiyor. Eskiden her filmde görmekten rahatsız oluyordum ama hoşuma gitmeye başladı. Bu filmde de hoş bir son yapmışlar ama gerçekler çok da hoş değildi açıkçası. Orayı da spoiler vermeyelim, izleyin derim efendim. Şimdi benim filmi izlerken asıl düşündüğüm şey, kendi özelinde bu kadar detay bir gerçekliği ya da bu tarz hikâyeyi, bu kadar önemseyip yazan, daha sonrasında çeken, hepsini geçtim her ikisini de yüz binlerce beğenen insan var. Bu sayede bu hikâye ünlü ve bizler dahi bir İngiliz arkeologunun, kendi çapında büyük ama dünyada binlerce olan hikayeden birini bize bir sanat olarak izletiyor. Şimdi ben iddia ediyorum Türkiye'de ya da son 200 yıllık süreçte binlerce hikâye vardır bu filmin hikâyesinden daha etkili. Ama hangisi biliniyor, hangisi kitap oluyor, hangisi okunuyor, hangisi yapım oluyor ve izleniyor? İşte buna çok üzüldüm filmi izlerken. Bizler bu tarz hikâyeleri sahiplenemiyoruz, ya da bu hikâyeleri yazacak, izletecek gönüllü insanları yetistiremiyoruz maalesef. Biz Dabbe, Siccin, Sirayet; Hep yek, gelin takımı gibi filmlerin senaryolarini tercih edecek yapımcılari tutuyoruz elimizde çünkü onların kim olduğunu umursamiyoruz, bilemiyoruz, ilgilenmiyoruz. Filmi izlerken bunlara keşke dedim hep.