Raf Yorumu: Miss Rainbow (@missrainbow)

Spoiler içeriyor 13 yaşındaki Noboru 5 yıl önce babasını kaybetmiştir. Annesi Fusako Hanım o zamandan beri hayatına kimseyi almamış,ithal ürünler sattığı mağazasında gayretle çalışmaya devam etmiştir. Fakat birgün hayatlarına Ryuji isimli bir gemi kaptanı girer. Anne oğul,Ryuji’nin ikinci kaptan olarak çalıştığı gemide,gemiyi…devamı13 yaşındaki Noboru 5 yıl önce babasını kaybetmiştir. Annesi Fusako Hanım o zamandan beri hayatına kimseyi almamış,ithal ürünler sattığı mağazasında gayretle çalışmaya devam etmiştir. Fakat birgün hayatlarına Ryuji isimli bir gemi kaptanı girer. Anne oğul,Ryuji’nin ikinci kaptan olarak çalıştığı gemide,gemiyi gezerken tanışmışlardır. Noboru Ryuji’nin önemli şeyler başaracak bir kahraman olduğunu düşünür ve ona hayranlık besler. Fakat 30’lu yaşlarında, hiç evlenmemiş,her zaman “denizi” tercih eden bu yalnız kaptan ile Fusako Hanım evlenmeye karar verirler. Ryuji,kaptanlık yapmayı bırakır. Denizin çalkantısının verdiği sarhoşluk duygusundan ve kendisini erkekliğin doruğuna sürükleyen yaşantısından vazgeçer. Tenindeki deniz kokusu kaybolur ve üzerine karanın,evin kokusu siner. Noboru,kahramanı sıradan bir hayatı seçince hayal kırıklığına uğrar. Onu cezalandırmak ister. Madem kendisi kahramanını yitirmişti,bu denizci de “denizini” tamamen yitirmeliydi. Hem de sonsuza kadar. Bu bir büyüme hikayesi. Noboru kahramanı yittiği için sadece öfkeli değil. Kara bir delikten izlediği yetişkinlerin dünyası kafasını da karıştırıyor. İlk birkaç sayfada hikaye beni pek içine almadı. Şiirsel ve süslü dili kafam karıştırdı. Ama sonra dili sadeleşti ve hikaye çok akıcı şekilde ilerledi. Mishima’dan okuduğum beşinci kitap sanırım. Altın Köşk Tapınağı’ndan diğerleri kadar keyif alamamıştım ama bu kesinlikle Mishima’nın beğendiğim eserlerinden oldu. Yine Mishima’nın kana olan açlığını okuyoruz. Tabi Kiralık Hayat ya da Bir Maskenin İtirafları kadar vahşet içermiyor. Ben beğendim 👍 Burada spoya girmek istiyorum*** Noboru’nun odasındaki bir delikten annesini çıplakken ya da Ryuji ile beraberken gözetlemesi beni çok ürpertti…Derken kitabın ortalarına doğru arkadaşlarıyla birlikte yavru bir kediyi kestikleri an geldi…Evet,belki de bu olay nasıl çocuklar olduklarını ortaya koyuyordu. Hatta kitabın sonunda olacaklar için önceden verilen bir işaretti. Ama sanki Şef en kötüleri gibiydi. Finalden önce söyledikleri korkunçtu. Özgürlüğü tamamen yanlış anlaması,babasına ve diğer babalara bakış açısı,“Elimizi kana bulamazsak dünya kuruyacak” demesi…ve en önemlisi 13 yaşında cinayet işlerlerse yakayı kurtarabileceklerinin bilincinde olması…Sanki diğerleri ondan kabul görmek için bu korkunç şeyleri yapıyorlardı. Kitap biraz açık bitti. Ryuji’yi gerçekten öldürdüler mi bilmiyoruz. Ama Şef’in korkunç fikirleri ve diğer çocukların kabul görme açlığı yüzünden onlardan umudu kesmiş oluyoruz zaten…