Raf Yorumu: weltschmerz (@leben)

leben 10 months ago

Şiiri, âşığın kendi sesinden dinledikten sonra içimde uyandırdığı duyguları paylaşmak istedim. Bu yazıda, önce şiirin kendisine, ardından da bende bıraktığı izlere yer vereceğim. Zaman zaman böyle dinletiler sonrasında düşüncelere dalarım; ancak bu kez, kalbime dokunan duyguların kalıcı olabilmesi için onları…devamıŞiiri, âşığın kendi sesinden dinledikten sonra içimde uyandırdığı duyguları paylaşmak istedim. Bu yazıda, önce şiirin kendisine, ardından da bende bıraktığı izlere yer vereceğim. Zaman zaman böyle dinletiler sonrasında düşüncelere dalarım; ancak bu kez, kalbime dokunan duyguların kalıcı olabilmesi için onları kaleme alma ihtiyacı hissettim. İlk şiir Aşık Veysel'den... Derdim türlü türlü, yoktur ilacım Çok aradım bulamadım dermanı Bir dost bulup dem sürmekti amacım Gam gasavet çevreledi her yanı Kalemi kırılsın bunu yazanın Söyler söyler derdi bitmez ozanın Bağır çağır emir onun söz onun Yazan katip böyle yazmış fermanı Bir bahtı karayım gülmedi yüzüm Neşeli görünür kan ağlar özüm Kış misali geçti baharım yazım Kaldırmadı başımdaki dumanı Dünya dedikleri bir büyük handır Veysel durmaz aǧlar bunca zamandır Az yaşa çok yaşa sonu verandır Bir gün göçüm çeker ömür kervanı Aşık Veysel _________________________________________ “Bir Ses, Bir Düğüm” Meydan sessiz, ağacın başında bir âşık. Elinde saz, gözlerinde bin yılın yükü. Başlar okumaya; her dize bir sızı, her kelime bir hatıra gibi dökülür dilinden. “Derdim türlü türlü, yoktur ilacım...” Derin bir iç çekiş duyulur arada, sanki bir ah gizlenmiş o nefese. Şiir akar ama ağır aksak. Bir şeylere gücenmiş gibidir âşık; hem kırgın, hem suskun. Sesinde titrek bir burukluk vardır, yılların yükü, kalbin nasır tutmayan yeri. Sonra gelir o dizeye: “Neşeli görünür kan ağlar özüm...” İşte orada biter her şey. Dizeler bitmez ama ses durur. Boğazına bir şey düğümlenir âşığın. Yutkunur. Birkaç saniye sessizlik... Ama o sessizlik öyle derindir ki, bin ağıt gizlidir içinde. Ağlamaklı olur. Ve sonra; Sazın teli değil artık titreyen, aşığın yüreği olur. Çünkü artık sözler değil; susuşlar anlatır olur derdi, gamı, kederi.