Raf Yorumu: marulzel (@marulzell)

Tüm hayatım boyunca sabahları kalkıp aramaya koyulduğum ölüm Toprağa eğildim daha iyi görmek için Eşeledim avuçlarımla Belki ölümü bulurum umuduyla Doğru ya bulduğumda da hissedemezdim Kazdıkça insan yüzleri geliyordu elime Kimi surat hayvanlaşmış Kimi uzun ve soluk Korkumu deliliğe satıp…devamıTüm hayatım boyunca sabahları kalkıp aramaya koyulduğum ölüm Toprağa eğildim daha iyi görmek için Eşeledim avuçlarımla Belki ölümü bulurum umuduyla Doğru ya bulduğumda da hissedemezdim Kazdıkça insan yüzleri geliyordu elime Kimi surat hayvanlaşmış Kimi uzun ve soluk Korkumu deliliğe satıp durmadım kazdım Kazdıkça saçlar gelmeye başladı ellerime En derinlerden siyah sarı kızıl saçlar Ölümü bulacağım diye hepsini ittim Saçtım etrafa onlarca yüzü korkmadım hiçbirinden Bir anda yakamdan tutuldum Aşağılanarak sürüklenerek uzaklaştırıldım kazıdığım yerden Gözüm dönmüş her yerim kan ellerim vahşet Bağırışlar hayvanlaşmış çığlıklar göğsümden fışkırıyordu Yakamdan tutan şeyi yakalamak istedim ama gözlerim onda değildi Bir sırtlanın ağzından akan salyalar gibiydi bir zamanlar insan olan bedenim Kan kusarak döndüm yakamı tutana Gözlerine baktım Gözlere baktım Gözler.. Gözler.. Onlarca yüzlerce göz.. Ovukları çürümüş karanlık gözler.. Yakamı binlerce insan sureti tutuyordu ağızlarıyla Ağzılarıyla zaptediyorlardı canavar beni Topraktan çıkardığım onca yüz Gözlerden oluşan bir dağa dönüşüp Götürüyorlardı beni Bir dağdaki kum tanesi kadar göz Hepsi bana yapışmıştı Götürüyorlardı ama nereye Ben kimdim ki işleri neydi benimle Her yerim kana bulanmış Bağırsaklarımı çıkarmışlar Ama niye hiç hissetmedim Neye öyle dalmıştım ki paramparça edilirken oralı olamadım Neydi beni benden alıkoyan Sonunda sırtım toprağa değdi İlk hissettiğim toprağın soğukluğuydu Sonra yakamı tutan tüm gözler yüzler dağıldı Kocaman dağılıp bulut oldular tepemde Beni paramparça toprağa bırakmışlardı Şimdi işte yavaş yavaş hissetmeye başlıyordum Acıyı zulmü aşkı merhameti Su kadar akışkan ömrümü Ağrılarım acım arttı Tüm kötülükleri hissediyordum Ama üzerime topraklar dökülmeye başladı Ağızlarından toprak döküyordu göklere yakın olan o suretler üzerime Ağzıma kulaklarıma yüzüme deşilen bağırsaklarıma ciğerlerime Her yere girdi topraklar Diri diri gömülüyordum Bağırdıkça boğazıma doluştu topraklar Toprak soğuk gövdesiyle beni kendine çekerken anladım Bulmak için çok arzuladığım ölümü bulmuştum Tüm hayatımı bulmak için harcadığım ölümü Bulmuştum, ona aittim. Ama bu kadar zor olacağını bilmiyordum Her sabah kalkıp ölümü aramaya koyulduğum hayatım Beliriyordu toprağın aralık kalan küçük kısımlarından Son kez beni yaratana kavuşmadan önce İnsan olarak dünyaya gönderilip Ölümü ararken hayvanlaşmış bedenimle Ve toprağa değince nihayet biten hikayemle Ruhum özgürleşti ve toprağa karıştım Elif Turcan