Raf Yorumu: . (@martistis)

Sevgi - nefret, çaresizlik, cinsiyet ve insanı insan yapan şeylerin hepsi içimizde bulundurduğumuz ama nasıl yönlendireceğimizi "dışarıdan" öğrendiğimiz olgulardır; başarısız olursak toplum tarafından kabul görmez, otorite tarafından sindirilir ve sosyal hayvan olmanın lanetine mahkûm ediliriz. Cinsiyet ve olması gerekenler bu…devamıSevgi - nefret, çaresizlik, cinsiyet ve insanı insan yapan şeylerin hepsi içimizde bulundurduğumuz ama nasıl yönlendireceğimizi "dışarıdan" öğrendiğimiz olgulardır; başarısız olursak toplum tarafından kabul görmez, otorite tarafından sindirilir ve sosyal hayvan olmanın lanetine mahkûm ediliriz. Cinsiyet ve olması gerekenler bu olgulardan birisi, hatta toplumumuzun gözünde en önemlisiyken; bu rollerin insanlarımıza neler yaptığı, çürümüş zincirlere nasıl mahkum ettiği ise sorunlarımızın en büyüğüdür sanırım. Sorun bu kadar büyük olunca da sıradan kelimeler anlamını yitirmeye ve yerini sessizliğe bırakmaya başlıyor, işte Tepenin Ardı bu sessizliği kullanarak sormaya başlıyor sorularını. Bir erkek nasıl olmalı? Emekli asker Faik gibi, sürekli sindirildiği otoritenin bir parçası olduğunu düşünerek, en küçük güç gösterisine ve saygıya muhtaç; bastırdığı korkularının esiri olmayı kabul etmemenin getirdiği gerginlikle sürekli kafasında kurduğu "düşmanı" arayan ve çevresindekileri de buna zorlayan biri olabilir. Ya da Nusret gibi, babası tarafından sürekli bastırılmasından dolayı sürekli kendisinden bir bok olmayacağını düşünen; buna rağmen egosunu tatmin edemeyen ve kendinden küçük gördüğü ne varsa babasından gördüğünü uygulayan bir erkek de olabilir. Mehmet gibi, pasif, grubun eziği ve sessizi gibi gözüküp, çocuklarında yansımasını gördüğümüz öfkesini nereye yönlendireceğini asla bilemeyen biri de olabilir. Bu da olmazsa askerden yeni dönmüş Zafer gibi, gözlerine bakınca ne hissedeceğimizi ve ne göreceğimizi asla kestiremediğimiz; ne yaşadığını, ne hissettiğini, ne düşündüğünü asla öğrenemeyip her gözlerine baktığımızda içimizde var olmaya başlayan sisle bakıştığımız biri de olabilir. Ya da henüz genç olan Caner ve Süleyman gibi, geçmişin gölgesinde geleceği nasıl omuzlayacaklarını bilmeden savrulup duran kişi midir erkek? Erkeğin ne olduğunu ve ne olması gerektiğini bilmiyorum ama tek bildiğim özgür olmadığı. Film bu kapana kısılmışlığı, geriden geriye kendini sürekli hissettiren bir gerginlikle size çok iyi hissettiriyor. Bir noktadan sonra izleyici olmaktan çıkıp her biri farklı bir anlama sahip olan sahnelerden bir parçaya dönüşüyorsunuz. Karakterlerin öfkelerini nasıl ötekileşip cisimleştiğine şahit olurken, bunun aslında erkeklikten ya da tarlada gezen üç - beş adamdan çok daha fazlası olduğunu farkediyorsunuz. Sonra film bitiyor, gönderinin de bittiği gibi.