Raf Yorumu: skyy (@skyy)

skyy 10 months ago

Spoiler içeriyor Animasyon izlemeyi severim fakat çoğu zaman aşırı anlam yüklemem. Bazen düşündürür evet ama hedef kitlesinde çocuklar da olduğu için genellikle eğlenceli bir şekilde sonunda bir ders çıkarabileceğimiz yapımlar olurlar. Fakat ben bu filmi izlerken gerçekten oturup düşündüm, bazı yerlerinde bir…devamıAnimasyon izlemeyi severim fakat çoğu zaman aşırı anlam yüklemem. Bazen düşündürür evet ama hedef kitlesinde çocuklar da olduğu için genellikle eğlenceli bir şekilde sonunda bir ders çıkarabileceğimiz yapımlar olurlar. Fakat ben bu filmi izlerken gerçekten oturup düşündüm, bazı yerlerinde bir çok yeni şeyi fark etmemi sağladı. Yemek yerken izleyecek bir şey açarken böyle bir şey ile karşılaşmayı beklemiyordum açıkçası. Anksiyete ile arası iyi olmayan biri olarak film boyunca bir çok değişken düşüncelere daldım. Fark ettim ki gerçekten de anksiyete işin içine girdiğinde ortamda neşenin bulunması neredeyse imkansız . Bu ikisi dikkat edilmediği zaman aynı yerde var olamıyorlar. Bu sadece ergenliğin bir parçası, getirisi olmasa da bu büyümenin bir parçası. Büyümek insanı düşündürür, kaygılandırır. Şimdi ne olacak, diye sorarken bulursun kendini , şimdi ne yapacağım? Fakat fazla düşünür fazla kaygılanır ve hayatını sadece buna göre düzenlersen en sonunda tüm gücünü kaybeder ve düşersin. Böyle anlarda iyi duyguların ve umudun gelip seni kaldırması gerekir sana güç vermesi gerekir ve bu çok zor bir görevdir, kritik bir andır. Filmde anlatılmak istenen diğer bir şey gibi insan sadece iyi ve güzel şeylerle de var olamaz. Hatalar, utançlar, kaygılar, üzüntüler hepsi bizi biz yapandır. Önemli olan dengeyi sağlamak ve neyin zamanın ne zaman olduğunu ayarlayabilmektir. Filmi izlerken keşke dedim keşke benim kafamin içinde de neşe olsa ve her şeyi düzene soksa. Finale doğru Riley'in anksiyete krizi geçirip kendini toplayamadığı sahnede artık her şey çok geldi ve kendimi tutamayıp ağlamaya başladım, halka açıp bir alanda olduğum içn tuttum tabi bunu ama bu sahne bir garip hissettirdi. İnsanın kendine olan acımasızlığı gerçekten çok kötü bir şey. Neredeyse bir sınırı yok ve bir kere ipin ucunu kaçırınca gerisi geliyor. Şimdi ne olacak ne yapacağım derken anı yaşamayı unutuyoruz. gelecek nasıl olacak derken bugünün tadını çıaramıyoruz. hergün diğer günü düşünürken bu sefer hiçbir günü yaşayamıyoruz. Tabiki geleceği düşünmeli ona göre adim atmalıyız Fakat biz gelecekten ibaret değiliz, biz dünüz bugünüz ve yarınız. Dün bizi bugüne , bugün ise bizi geleceğe hazırlar eğer dünü bugünü düşünerek bugünü de yarını düşünerek harcarsak bugüne sahip olamadığımız gibi bir geleceğimiz de olmaz. Hayatta her şeyde olduğu gibi burada da önemli olan dengedir. dengeyi sağlamak dünü bugünü ve yarını sağlamlaştırır. Varlığımız bize bağlıdır eğer dengeyi korursak sağlıklı bir benliğimizi ve varlığımız olur koruyamazsak filmde olduğu gibi her şey tepetaklak olur. En sonunda her şey kafamızın içinde olur ve orayı hoş bir mekana dönüştürmek bizim elimizdedir , bu bazen ne kadar imkansız gibi gözükse de. 00.10 04.05