Raf Yorumu: 🫶🏻 (@dinomel)

Spoiler içeriyor biraz önce 3. sezonunu bitirdim yine öyle bir yerde bitti ki son sezonu merakla bekliyorum. dizi o kadar iyi mi, konusuna bakıp izlediğinizde beklentinizi karşılar mı bilmiyorum ama ben bu tarz hem gençleri konu alan hem anne-çocuk ilişkisi barındıran dizileri…devamıbiraz önce 3. sezonunu bitirdim yine öyle bir yerde bitti ki son sezonu merakla bekliyorum. dizi o kadar iyi mi, konusuna bakıp izlediğinizde beklentinizi karşılar mı bilmiyorum ama ben bu tarz hem gençleri konu alan hem anne-çocuk ilişkisi barındıran dizileri izlemeyi severim ve bu diziyi de çok seviyorum. bu sezon beklediğim bazı şeyler vardı. marcus 2 sezondur bok gibi bi halde ve sadece arkadaşının öldüğünü biliyoruz biraz marcus'u daha derinden görelim istemiştim ama yine öyle olmadı. evet çok sahnesi vardı ama altı yeterince doldurulmadı. aslında sadece bir noktada içindekileri bağıra bağıra dökmesini istiyodum sadece bi sahnede yaptı ama daha fazla görebilirdik, belki arkadaşının ölüm süreci vs de işlenebilirdi. joe'ya daha fazla değinilmesini istiyordum. başından beri biliyodum ki georgia'yı her şeyine rağmen sevecek tek kişi oydu ve öyle de oldu. ginny'nin biraz toparlanmasını istiyodum. ciddi anlamda izleyen herkesi iki sezon boyunca sinir etti. ben şiir okuduğu sahneye kadar dayanabilmiştim. evet çok kötü şeyle yaşadı ama her zaman konu oydu, arkadaşı kötü bir şeyden bahsettiğinde bile "ben de çok kötü durumdayım konu sen değilsin sadece" diyodu bu yüzden iyice sinir oluyodum. bu sezon daha haklı buldum, yani georgia cinayetle yargılanıyoken nasıl normal olabilirdi ki, her şeye rağmen bu sezon iyileşme belirtileri gösterdi. sonunda annesi gibi olup annesi için çabalaması da helal olsun dedirtti. austin'e üzülmekten kafayı yedim. çocuk zaten büyümüş o eski bıcır bıcır hali kaybolmuş bi de annesi bu halde, sezon boyunca kafasını önüne eğilmekten koptu, sonunda o da annesi için yalan söyledi, babasının ne kadar kötü biri olduğunu kabullenmesi de ayrı zordu, formaya sarılıp ağladığında çok üzüldüm, en çaresiz karakter oydu bu sezon. abby ve maxine karakterlerine daha fazla değinilmesini çok sevdim. maxine'nin sürekli aşırı enerjik, dışadönük, hızlı ve alelacele bir şeyler anlatan, belki karşısındaki kişiyi aşırı ilgi ve sevgisinden boğan bir karakter olsa da iç dünyasında ne kadar yalnız olabileceğini, abisiyle olan bağını, ona ne kadar üzüldüğünü, ilişkilerini göstermeleri çok iyiydi umarım sonraki sezon toparlanır. (maxine dışlanmış hissettiğinde bile ginny'nin belki arkadaşlığımız artık böyledir tarzındaki cümlesi beni bile kırdı maxine'i düşünemiyorum.) georgia her şeye rağmen seni sevmekten alıkoyamıyorum kendimi ve tek değilim. yani zaten geçmişin karanlık ne diye tom'u öldürüyosun o karar sana mı kalmış, zaten her şey kötüye gidiyo kendi ayağına bi de sen sıkıyosun. çok sinirlensem de her şeyinin elinden alınmasına çok üzüldüm. çocuklarının alınması, paul'un terk etmesi, tamamen yalnız başına kalması çok üzücüydü. kaç sezondur ginny'le doğru düzgün bir konuşma yapıp başından geçen her şeyi anlatmasını istiyordum, bu sezon da olmadı. sürekli dışa karşı güçlüyüm, çocuklarıma hiçbir şey belli etmem tavırlarından bi noktada arınıp ginny'e korktuğunu söylemesi yine iyi bir adımdı. linett'le olan sahnelerini de sevdim. paul iyi görünse de bi noktada her türlü georgia'yı bırakır diyordum ki yanıltmadı. onun tarafından bakınca belki haklıdır ama hamile olduğunu sanıp dönmesi onun tarafından baktıramadı bana. genel olarak bu sezonu sevdim, daha çok duygulara odaklanılmıştı, karakter gelişimleri daha iyiydi, kaos ve entrikalar da hız kesmedi, izlerken aktı gitti.