Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Çok basit bir hikâye, küçük bir kız çocuğu istediği Japon balığını almak uğruna annesine gözyaşı döker, abisi onu ağlamaklı görünce kıyamaz ve annesinden İran para birimiyle 500 Toman alır. Küçük kız bu parayla Tahran'ın dar sokaklarında dolaşır fakat bir türlü…devamıÇok basit bir hikâye, küçük bir kız çocuğu istediği Japon balığını almak uğruna annesine gözyaşı döker, abisi onu ağlamaklı görünce kıyamaz ve annesinden İran para birimiyle 500 Toman alır. Küçük kız bu parayla Tahran'ın dar sokaklarında dolaşır fakat bir türlü dilediği Japon balığına ulaşamaz. Çünkü bir dükkânın önündeki mazgala düşürmüştür parasını. Film buradan sonra başlar, derinliğini kazanır. İran filmlerinde çocuk karakterler çok önemli yer tutuyor. Özellikle 90'lı yıllarda denk geldiğimce yönetmenlerin oyuncu olarak seçtiklerini fark ediyorum. Küçük çocukların set ortamında kalmaları kolay şey değildir diye düşünüyorum ve Abbas Kiyarüstemi, Jafar Panahi, Mejid Mejidi gibi İranlı yönetmenler bu zorluğun altından ustaca kalkıyorlar. Nitekim, Abbas Kiyarüstemi'nin eşssiz güzellikteki "Arkadaşımın Evi Nerede?" filminde çocuk, bir defteri arkadaşına vermek için yola çıkmıştı. Mejid Mejidi'nin "Cennetin Çocukları" adlı başyapıtında ise bir ayakkabı üzerinden iki kardeşin birbirine sımsıkı tutunmasını, sarılmasını izlemiştik. Beyaz Balon'da bir Japon balığıdır ulaşılmak istenen... Fakat 500 Toman mazgalın içine düşmüştür ve iki kardeş bunu almak için çabalar. Yönetmen Panahi, bu sırada çocukların masumluğunu kamerasına alır. Küçük kızın somurtkan duruşuna tanık oluruz çoğu zaman fakat sıcak kalbini de hissederiz. Film, o saf çocuk duygusunu, bilmezliğini çok sade bir şekilde yansıtmayı başarmış. Bunun yanı sıra o dönemin İran'ını izleme fırsatı sunuyor. İnsanın insana zor durumda yardım etmesi, çok duyduğumuz, bazen de bozulan ilişkiler dolayısıyla yokluğundan yakındığımız bir durum fakat ne zaman böyle yardımlaşma görsek, insanların barıştığını izlesek çok hoşumuza gider. Beyaz Balon'da da o 500 tomana ulaşırken bu yolda sevgi, dayanışma, emek vardı. Bitimine yakın üç çocuğun sakız çiğnemesi, birbirine bakarak gülümsemeleri ekrana bir hoşluk yayıyordu adeta. Tüm bu duyguları seyredebildiğim için çok mutluyum. Avrupa sineması, Hollywood, Uzak Doğu.. birçok bölgeden film izledim. Sinemayı seviyorum. Ama İran filmlerindeki hüznün, güzelliğin, saflığın da aşığıyım. Çok başarılı bir sinemaya sahipler, bilmem İran halkı bunun farkında mıdır?