Raf Yorumu: felina12 (@felina12)

Mısır Yenilgisi Napolyon, sen lavantalı yağları kekik sandın Josephine travmasını emsalinde sakladın üstüne haksızlıklarla temel attın bencilliğinle Mısır'dan kaçtın. Napolyon, ruhunu Marengo'ya sattın üç kuruşa hiç düşmez sandın o aşka yanlışa denizin kabuklarını benzettin nakışa ilmek ilmek dokudun kendini bir…devamıMısır Yenilgisi Napolyon, sen lavantalı yağları kekik sandın Josephine travmasını emsalinde sakladın üstüne haksızlıklarla temel attın bencilliğinle Mısır'dan kaçtın. Napolyon, ruhunu Marengo'ya sattın üç kuruşa hiç düşmez sandın o aşka yanlışa denizin kabuklarını benzettin nakışa ilmek ilmek dokudun kendini bir çift bakışa Napolyon, evcildi sadece o tavşan neden korktun şaşkındı sadece ama sen delice koştun oysa şapkana sığardı sonsuz olurdu coşkun sen şapkana Josephine'i koydun, hayattan koptun Napolyon, kekiklerin birkaç rüzgarla savruldu kekiklerin kesik kesik soyuldu kekiklerin kendi kanında boğuldu kekiklerin sana çok mu yük oldu Napolyon, çok derindesin inemem ben altı kat üstümde develer gezginler var kat kat söyle gezegenindeki tabutun kaç kat tabutuna biraz gül, biraz da kekik kat Napolyon, sen meğer ambargolar çizmişsin gülüşüme kabuslarını terk etmişsin uçurumdan düşüşüme ağlamışsın belki biraz benden vazgeçişine kızmışsın oldukça kekikleri özleyişine Napolyon, anlıyorum işler güçler hallolmadı anlıyorum Mısır toprakları sana yar olmadı anlıyorum kekikler sana yoldaş olmadı anlıyorum Josephine şapkana ait olmadı Napolyon, üzgünüm ama Prens'in koyunu kekikleri yedi boa yılanı fili sindirdi kekikleri yedi tilki hırçınlaştı kekikleri yedi Küçük Prens büyüdü kekikleri yedi Napolyon öylese söyle bana haksız mıyım çölden çıkmak için savaşına muhtaç mıyım sen korkup kaçarsan ben burda yem olmaz mıyım kendimi ellerimle dar ağacına asmaz mıyım Bir şans isteyeceksin belki Mısır'dan kekik dileneceksin belki kızgın kumdan ya da zindan yapacaksın kendine korkudan tavşan evcildi, sana koşmasının sebebi saf duygudan Napolyon inan bilmiyorum ne olacak işler güçler İnan bilmiyorum Rosetta Taşı hangi sırları gizler İnan bilmiyorum Prens ne zaman gezegenine döner İnan bilmiyorum ölür mü kalır mı kekikler Son kez Napolyon Oku lahitleri, unutulan bilgileri Korkusuzca aş kumları, çölleri Aklını yitir ararken kekikleri ıskalama bu sefer geveze keklikleri Korkma Napolyon Mısır'dan korkma kekikten kumdan işler güçler hep kolpadan biraz güneşten biraz aydan topla kekikleri Napolyon biraz kekik biraz kimyon bul beni Napolyon. Miray Nisa Bostan. Lavanta: Napolyon’un lavanta kokusuna aşırı bağımlı olduğu, günde birden fazla kez vücuduna lavanta yağı sürdüğü bilinir. Bazı tarihçiler bu kokunun ona annesi Letizia’yı hatırlattığını söyler. Ve bir rivayet: Savaş meydanlarında bile düşman askerleri onun geçtiği yoldan lavanta kokusunu tanırlarmış. Josephine: Josephine onu ilk başta aldatmıştı ve Napolyon bunu hiç unutamadı. Josephine çocuk yapamayınca, onunla politik nedenlerle boşanmak zorunda kaldı. Kırılmıştı, paramparça. Onun aşkı hep denetimle örülüydü. Sahip olmak, sevilmekten daha güvenli geliyordu. Ama Josephine onu hiçbir zaman istediği kadar "teslimiyetle" sevmedi. Bu da onun kaybetme korkusunu pekiştirdi. Bir daha kimseye güvenemedi. Marengo: Napolyon’un en sevdiği atının adı Marengoydu. Ve bu at, sadece bir ulaşım aracı değil, Napolyon’un ruh hâlinin yansımasıydı. Marengo'nun tüyleri solgundu, ama göğsünde hafif bir beyazlık vardı. Sanki savaşların içinde kirlenmiş ama içindeki masumiyet hâlâ direniyormuş gibi. Ve savaşlarda hep önden giderdi, tıpkı Napolyon’un hep kendi kalbinden önce savaş alanına sürülmesi gibi. Bazı tarihçiler Marengo’yu Napolyon’un içgüdüleri olarak yorumlar. At, bazen Napolyon’un istemediği yerlere yürürdü. “Kaderi” temsil ederdi o at. İlerleyen zamanlarda Marengo öldüğünde, Napolyon’un psikolojisi de çökmeye başlamıştı. Deniz Kabukları: Çok bilinmez ama Napolyon’un çocukluğunda deniz kabukları koleksiyonu yaptığı ve büyüyünce bile birkaçını yanında taşıdığı söylenir. Tarihçiler buna şunu der: Napolyon, kabuklarıyla geçmişin sesini yanına almıştı ama içini dolduracak bir ruhu hiç bulamadı. Kabuslar: Napolyon günde 4 saat uyurmuş ama neredeyse her gece kabus görürmüş. Özellikle Josephine’den ayrıldıktan sonra, sabahları sırılsıklam uyanır, uykusunda konuşurmuş. En sık tekrarlayan kabusu: “Hiç var olmamış olmak.”