Raf Yorumu: Furkan (@furkanleo)

Raf'ı keşfettikten sonra okuduğum ilk kitap değil ama paylaştığım il kitap olacak. *İspanya’nın Endülüs bölgesinde* doğan *Santiago*, ailesi tarafından bir papaz olmak için yetiştiriliyor ama o, gökyüzünü ve ufku daha fazla görmek istiyor. Bu yüzden çoban olmayı seçiyor. Çünkü çoban…devamıRaf'ı keşfettikten sonra okuduğum ilk kitap değil ama paylaştığım il kitap olacak. *İspanya’nın Endülüs bölgesinde* doğan *Santiago*, ailesi tarafından bir papaz olmak için yetiştiriliyor ama o, gökyüzünü ve ufku daha fazla görmek istiyor. Bu yüzden çoban olmayı seçiyor. Çünkü çoban olmak, seyahat etmeye izin verir. Seyahat ise, Santiago için yalnızca yer değiştirmek değil, kendini aramak anlamına geliyor. Hepimizin içinde bir Santiago var aslında. Kimi zaman ailemizin çizdiği yolda yürüyoruz, kimi zaman kendi yolumuzu arıyoruz. İşte Paulo Coelho'nun Simyacı (özgün adıyla O Alquimista) adlı romanında bu gencin yolculuğu, çıktığı yolculukta nasıl değiştiği, nasıl öğrendiği ve nasıl başardığı anlatılıyor. Neyi mi başarıyor? Kişisel menkıbesini gerçekleştirmeyi... Hikayenin bir kısmında çobanlık yapıyor, bir kısmında hizmetçi oluyor, bir kısmında tüccarlık yapıyor, bir kısmında seyyah oluyor ve bir kısmında da bilge... Ama hikayesinin her kısmında öne çıkan özelliği, öğrenci olarak kalabilmesidir zaten bu sayede sürekli ilerleme kat ediyor. Hem öğreniyor, hem öğretiyor. Geliştikçe gelişiyor. Ve sonunda, herkesin sahip olmak isteyip de pek azının erişebildiği o sürükleyici hikâyeye sahip oluyor. Zamanla olayları anlamlandırmayı, aralarında bağlantıları kurmayı, işaretleri görüp izlemeyi, sabretmeyi, şükretmeyi ve her şeyi yazan **El**'i öğreniyor, yaşıyor... Sanırım İlk kez lise 1’de okumuştum bu kitabı. Aklımda hoş bir hikaye olarak kalmış ama bundan daha fazlasıymış. Tekrar okumamın sebebi tavsiye istediğim herkesin, ilk tavsiye ettiği kitap olmasıydı. Zaten bu sebepten çok büyülü bir kitap hayal etmiştim. Sayfalar ilerledikçe, kitabın büyülü olmaktan çok dingin bir gölet olduğunu fark ettim. Beklediğim etkiyi bulamasam da, ihtiyacım olan etkiyle karşılaştım. Bu etki; zaten bildiğim fakat alışkanlıktan olsa gerek üzerlerine olan farkındalığımı kaybettiğim şeyleri, tekrar fark etmemi sağladı ve aydınlatma şiddeti azalan umuduma bir kandil yaktı. O ışık, içimde sönmeye yüz tutmuş ışığıma dokundu. Belki de bazı kitaplar büyüyle değil, sükûnetle yol gösterir. Belki de ben kitaplara çok anlam yüklüyorum. Belki de bazen kitabı değil, *kendimizi* ararız satırlar arasında. Belki de değiştirmem gereken bir *çevrem* var ya da *bakış açım*. Uzun süredir kitaplardan uzak kalmıştım bu nazik dönüş iyi geldi ve Simyacı iyi bir başlangıçtı.