Raf Yorumu: moviegoer (@moviegoer)

John huston’un en sevdiğim filmi bu. Film modern insanın dinle ilişkisini ve inançsızlığını çeşitli sembollerle anlatıyor. Askerden dönmüş ne yapacağını bilemeyen Hazel konuşmasından ve giyiminden dolayı bir vaize benzetiliyor. Ardından bu benzerlik ve sokakta rastladığı kör bi vaiz onu bu…devamıJohn huston’un en sevdiğim filmi bu. Film modern insanın dinle ilişkisini ve inançsızlığını çeşitli sembollerle anlatıyor. Askerden dönmüş ne yapacağını bilemeyen Hazel konuşmasından ve giyiminden dolayı bir vaize benzetiliyor. Ardından bu benzerlik ve sokakta rastladığı kör bi vaiz onu bu yola itiyor. Ancak onun vaazları Hristiyanlık öğretilerine değil tamamen kendi kurduğu bir inanca dayanıyor. Bu inanca göre İsa’nın acı çekmesi, çarmıha gerilmesi halkını kurtarmadı hatta halkına etkisi bile olmadı. Bu yüzden “ İsa mesihin İsa’sız kilisesi”ni kuruyor. Bir diğer önemli karakter ise Enoch. Saf, akıl yürütemeyen, kendini bir yerlere ait hissetmeye ihtiyaç duyan biri Enoch. Yolu Hazel ile kesişiyor ve bu inanca kaptırıyor kendini. Hazel İsasız kilisenin isa yerine bir figüre ihtiyaç duyduğunu düşünüyor ve Enoch bu figürün kasaba müzesinde sergilenen bir çocuk mumyası olabileceğini düşünüyor. Bu mumyanın görünüşü önemli; saçları uzun, kulakları başına yapışık, tıpkı maymuna benziyor. Bu benzerlik Enoch’un bir goril kostümü çalmasına sebep oluyor. Kendi yarattığı kutsala yakın olabilmek için o kutsala benzemeye çalışıyor. O mumyaya tapacak kadar bağlanıyor ve ardından “o”oluyor. Tanrısının maddeye dönüşmüş hali yani “mesih”. Ancak İsa tanrının oğluyken Enoch bir hayvana dönüşüyor. Bu çürümüşlüğü çok güzel anlatıyor. Ancak Enoch belirttiğim gibi saf biri; sorgulamıyor, içgüdüsel olarak bağ kurmak istiyor. Hazel’a dönecek olursak filmin en sonunda o karşı çıktığı hatta dalga geçtiği İsa figürüne benzediğini görüyoruz. Gerçeği görmek için kendi gözlerini kör ediyor, acı çekmek için vücuduna teller bağlayıp kanlar içinde kalıyor. Bunlar onun kurtuluş için yaptığı şeyler ancak ilk başta İsa’nın halkı için acı çekmesi ile alay ediyordu. Bu da film boyunca inatla reddettiği şeye dönüştüğünü gösteriyor. Filmin sonunda ise bir köprünün altında baygın halde yatıyor. Köprü de önemli burda. Arada kalmışlığı, geçişi anlatıyor. Ne tam anlamıyla inançsız ne de bir inanan.