✒️Ortalama Olmanın Özgürlüğü Ortalama biri olmak şöyle tanımlanır bence: Kavrama yeteneği normal düzeyde olan kişi. Yani bir şeyi anlamak için bir iki sefer değil de birkaç kez tekrar etmesi gerekebilir. Bu, konuya göre değişebilir elbette. Zeki olarak gördüğüm kişi, bir…devamı✒️Ortalama Olmanın Özgürlüğü
Ortalama biri olmak şöyle tanımlanır bence: Kavrama yeteneği normal düzeyde olan kişi. Yani bir şeyi anlamak için bir iki sefer değil de birkaç kez tekrar etmesi gerekebilir. Bu, konuya göre değişebilir elbette. Zeki olarak gördüğüm kişi, bir konu anlaşılabilir şekilde genel olarak anlatıldığında, onu tek seferde ya da bir iki tekrar ile anlayabilen kişidir. Zeki dediğim insanlar; hızlı kavrayıp hızlı yorumlayabilen insanlar. Kimi insanların hem ilgi alanı geniş hem de kavrama yeteneği iyi olabiliyor. Ben bu insanlara zeki diyorum. Bazı insanlar da meraklı değil ama hızlı anlayabilen biri olabiliyor; onları da zeki buluyorum.
“Ortalama” dediğimiz zaman olumsuz şeyler aklımıza geliyor. Ancak ortalama olmak da doğal bir şey çünkü zaten çoğumuz öyleyiz. İdeal benliğimiz ile olduğumuz benlik arasındaki uçuruma, kendi algılarımızla biz sebep oluyoruz. Herkesten daha farklı daha özel olduğumuzu düşünmemiz bize sistemin de dayattığı bir şey. Çok zeki olmamız beklenebilir bizden, bu yüzden yetersizlik duygusuna kapılabiliriz. Ama ortalama olduğumuzu kabul ettiğimizde, geliştirmemiz gereken yönleri bulmak da bizim için kolaylaşır.
Herkes gibi de olabiliriz zaman zaman ve bu bir problem değil. Bazen boş muhabbet yapabiliriz bazen dedikodu yapabiliriz bazen evren Tanrı üzerine konuşabiliriz bazen makyaj spor üzerine bazen özel sorunlarımızla ilgili konuşabiliriz ve insan olduğumuz için belli değerlerimiz olabilir ama bu değerlere karşı olan davranışlarda da zaman zaman bulunabiliriz her ne kadar davranmamamız gerekse de. İnsanın bir kalıba, kurallara sığmayacak kadar esnek bir varlık olduğunu kabul etmeliyiz.
Kendimi meraklı biri olarak tanımlıyorum. Çünkü her ne kadar sosyal medyada Tanrı, evrim, zihin ve bilinç vs ilgili konular konuşulsa da, aslında günlük hayatta bu konularla ilgilenen az insan olduğunu fark ettim. Canım sıkılıyor gidiyorum belgesel izliyorum merak ettiğim için klasik müzik dinliyorum klasik müziğin bana nasıl hissettirdiğini düşünüyorum ama bu konularda çok derin bilgiye sahip değilim. Bunlara meraklı ve ilgilenirken bunlardan zevk alan bir kızım sadece. Bu yüzden kendimi meraklı olarak görüyorum. Bir şeyleri öğrenme hevesim olsa da onları çok hızlı kavrayamıyorum ve aktarmakta zorluk çekebiliyorum. Meraklı olduğum konularla ilgili bilgi sahibi olmaya çalışsam da, bunları her zaman aklımda tutamıyorum. Bazen yanlış hatırlayabiliyorum, bilgi eksikliğim olabiliyor, okuduklarımı aklımda tutmakta zorlanabiliyorum. Çalışmak konusunda öğrenme konusunda disiplin gösteremiyorum. Evet çalışıyorum ama dikkatim dağılıyor o an daha eğlenceli gelen daha çekici gelen şeylere kayabiliyorum Bu yüzden de oturup odaklanıp çalışmak benim için zor Buna dikkat dağınıklığı da diyebiliriz :)
Ortalama olduğumu fark ettikten sonra hayatımda değişen bir şey oldu mu? Kendime dair algım konusunda daha sakinleştim elbette kendimize dair katı algılarımızı yıkmak farketmek sonra bunları sindirmek zaman alan bir şey. Yani kendimden aşırı zeki olmayı ve her şey hakkında bilgi sahibi olmayı beklememeye çalışıyorum. Hâlâ bunu sindirmekte zorlanıyorum ama en azından biraz daha kabul ettim. Bu yaşadığımız sistemin bizden çok zeki olmamızı beklemesinden dolayı bir özgürleşme sayılabilir.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
✒️Ortalama Olmanın Özgürlüğü Ortalama biri olmak şöyle tanımlanır bence: Kavrama yeteneği normal düzeyde olan kişi. Yani bir şeyi anlamak için bir iki sefer değil de birkaç kez tekrar etmesi gerekebilir. Bu, konuya göre değişebilir elbette. Zeki olarak gördüğüm kişi, bir…devamı
cmnemn
hem uçta olmanin hem ortalama olmanın sakıncası ve ulvi yönleri var. öncelikle eğer kişi benliğinin daha üst sınırlarına, bir başka…devamıhem uçta olmanin hem ortalama olmanın sakıncası ve ulvi yönleri var. öncelikle eğer kişi benliğinin daha üst sınırlarına, bir başka seviyesine geçmek istiyorsa mevcut benlik kalıplarını zorlayıp bir öncekini aşan kişiliği kurması gerekir. statik olana karşı devingen olan insan, zaman varlığıdır. ve bu zaman zarfında istemsiz veya isteyerek bir değişim içersinde olur.
bazen hiç istemediğimiz durumlar, konular bu durumu tetikleyebilir. bu istemsizlik kişiyi daha önceki benliğin sınırlarına geri dönmeye zorlar. çünkü güvenli alanı terk etmişe benziyor.
bahsettiğin o normal olanın içinde kalmak öyle hassas bir şekilde ayarlanmıştır ki bazen kendi sınırlarını kendin zorlarsın ve gidip gelen o çalkantılı süreç o sınırların çizgilerini kaybetmene , silinmesine neden olur. peki bu durumda normal olan, ortalama olan nedir? ilk sınırlarım mı, yoksa şimdi beni gerçeğe daha yakın hisettiren diğer kapısına dayandığım sınırlar mı?
başta zaman varlığıyız dedim buna rağmen kalıcı değerlerle donanmış bir gönyede durmak istiyoruz. korkarım bu mümkün değil.
ve bahsetmek istediğim bir diğer şeyde toplumun, cinsiyetlerin, geleneklerin, devletin bile insana ilistirmiş olduğu yükümlülükler... bir erkek için ortalama olmak veya normal kabul edilmek bence bir erkek için hiçte hoşa giden övünç kaynağı değil. küçüklükten beri kahramanlık filmleri, çizgi karakterler, askeriye başarılar gibi yaşam biçimlerini izleyip gerçek hayatta da tanık olduk.
buna bakınca sıradan olmak sıradan olmak banal geliyor. herkes adından söz ettirmek istiyor. belki de ortalama olmayi kabul etmedikleri için şu an daha iyi bir yaşam standardı yakaladık. bu 'farkindalık' motivasyonu yaraticiligimizi tetikledi.
şöyle bir örnek vermek istiyorum ülkenin kurucu önderi olarak kabul edilen Mustafa Kemal A. gibi bir devlet adamının askeri başarıları ve politikası hala konuşuluyor. ve yüzlerce kitap, belgesel, anıt, heykel yapıldı. şimdi o dönemde yaşayıp bahsettiğim isimle aynı cephede savaşan binlerce insanın adını kim biliyor? hepimiz kabul edelim ki geçmişin izlerini takip ederken başarıdan söz ederken sadece önderlik eden , yöneten kişileri övünç sayıyoruz. bu kişileri ortalama veya normal kabul edemeyiz.
kadın erkek ilişkilerine değinmek istiyorum. kadın bence ortalama olsa bile değerinden ödün vermez. çünkü konu aşksa eğer bir kadına aşık olunan kriterlerle bir erkeğe aşık olunurken ki kriterler göze çarpacak derecede farklılık içeriyor. erkeğin toplumda ve sevdiği kadın tarafından kabul edilebilir oluşunu kapladığı alan ve gücü belirler. bu da onu ortalama olmaktan çok sürüden ayrılmayı erekseyen bir perspektif sunar. dominan bir yapı ve onu diğer erkeklerden ayıran spesifik herhangi bir şey...
ortalama olmanın özgürlüğüne gelince ben de bu günlerde aynı şeyi düşünüyorum. hatta bu yüzden ilgimi çekti bu konu. marjinal olmak yerine çarpıcı durmak yerine kimsenin onay ve tetkik eden bakış açısından etkilenmeden olduğumuz gibi karar alıp vermenin rahatlığını size anlatamam. gösteri toplumu haline gelen ve yaratılan sayısız imaja rağmen olduğu gibi görünüp kimse için bir maske takmadan yaşamanın verdiği o özgürlük hali insanın iç dinginliğini yakalanmasına yardımcı oluyor. rahat hareket etmek acaba şu an kim beni izliyor? rezil mi oldum? ya konuşma yaparken pot kirarsam? gibi gibi düşüncelerin temel dinamiği kendini ayrı yerde konumlandırmak. bu farklılık çabası hayatı insana zehir eder. sakıncalı tarafı ise gün geçtikçe aynılığın verdiği tekdüze bir yaşam biçimi ve bizi sürüden ayiran herhangi bir yönün olmadıgini görmek bizi çarpıcı olanı yapmaya itiyor. hem iyi hem kötü anlamda. en kolay örneği çevreyi rahatsız eden araba egzozu, yüksek sesle açılan müzikler, hızlı motosiklet sürüp dikkatleri üzerine toplama isteği vs. vs.
çocukluğumu kendimi herkesten farklı görerek yaşadım. büyüdükçe aslında diğer insanlarla ne kadar aynılaştığımı ve beni diğerlerinden ayıran en temel özellik bu dediğim şeyi başkalarıyla da büyük oranda ne kadar da paylaştığımı gördüm. günümüzün liberalci yaklaşımları bireyci düşünceleri insanin değişmez gerçekliği olarak sunuyor. alternatif aramayı aklından bile geçirmeyen kişi bu arka plana bakmadan çerçeve oluşturmasına neden oluyor. ama eninde sonunda o radikalleşmeye başlayan kişilik yarattığı farkındalığı da normal görüp farkındalığı da normalestiren bir minvalde ilerliyor. bu da yaşam biçimini oluşturmak yerine tüketilebilir yaşam kalıpları üretiyor. şu an herhangi birisinin üzerinde durduğu bu doğru dediği yaşam biçiminjn olmaması gibi. yaşarken yasinilması gereken yaşamı ararken yaşlanıyoruz.
peki ikisinede hak verdin ve ikisini de eleştirdin diyceksiniz bu durumda hangi yol seçilmeli derseniz. bence farklı olduktan sonra normalesebilir insan... kendi tercihiyle. yüreğimizin gençliğinden gelen toy aşırılıklar gençlik dönemini heyecanlı ve hevesli kılar. ama yaş aldıkça ve yaş alırken düşünmeye muktedir olmak. normalligin stressiz ve doğru yaşamak için arzu edilmesi gereken tek yol olduğunu gösteriyor.
9m
1 beğeni
Yanıtla
esrad_27
Çoğu konuda ortalama olabileceğimizi,özel olmayabileceğimizi kabul etmek, milyarlarca insanın içinde var olan yalnızca biri olduğumuzu bilmemize rağmen yaşadığımız toplumda bunu…devamı
1 beğeni
Yanıtla