Raf Yorumu: iskelet sama (@okuyaniskelet)

Spoiler içeriyor Dram filmlerini izlemeyi hiç sevmezdim, sürekli ertelerdim. Sıkılacağımı düşünürdüm açıkçası sıkılmaktan da korkardım. Bugün fantastik-macera-korku türündeki filmlerden dram filmi kadar zevk almadığımı anladım. Uzun süredir yüzümde bir gülümseme oluşturan bir film izlememiştim ta ki bu filme kadar. İzleyicide umut uyandıran…devamıDram filmlerini izlemeyi hiç sevmezdim, sürekli ertelerdim. Sıkılacağımı düşünürdüm açıkçası sıkılmaktan da korkardım. Bugün fantastik-macera-korku türündeki filmlerden dram filmi kadar zevk almadığımı anladım. Uzun süredir yüzümde bir gülümseme oluşturan bir film izlememiştim ta ki bu filme kadar. İzleyicide umut uyandıran bir yandan o umudu yıkıp tekrar oluşturan tekrar yıkan ve tekrar oluşturan; karakterlerinin kendisine bürünen bir şaheser. Suçun ve suçlunun görünürlüğü üzerine bir perspektif sunuyor. Hapishane müdürü ve gardiyanların yaptıkları, gücü elinde bulunduranların ne kadar yoz olabileceklerini ve yaptıkları eylemlerin suç olarak kabul edilmeceğini eleştiriyor. Suç işlemiş insanlara karşı bakış açılarının ne olduğunu gösteriyor. Gardiyanların ve müdürün tavırları suçluları aşağı gördükleri ve her muameleyi hak ettiklerini yansıtıyor. Olayları suçluların perspektifinden izlemek bunun ne kadar etik olduğunu sorgulatıyor. Toplumun hükümlülere ve tahliye olan insanlara karşı bakış açısını yansıtıyor. Kızlar isimli grubun yaptıkları kesinlikle iğrençti. Bunun cezasını aldılar da. Karakterin öldüresiye dayak yemesi ve sakat kalması ben de dahil birçoğumuzu sevindirmiştir. Açıkça ifade edersem sadece sevinmekle kalmadım o kişinin bunu hak ettiğini de düşündüm. Fakat gardiyanları eleştirken okları kendime çevirmezsem olmaz. Eleştirdiğim şeye ne kadar benzediğimi fark ettim. Kötülüğe karşı kötülükle cevap vermek kesinlikle doğru değil. Brooks'un ölümü en can alıcı noktalardan biriydi. İntihar sahnelerini sevmem. Zorlama sahneler olarak düşünürüm. Burada karakter o kadar iyi yansıtılmış ki neden bu yolu seçtiğini anlayabiliyorum. Güvende ve alışık olduğun bir yeri terk edip hiç bilmediğin bir dünyaya adım atmak, ona ayak uydurmaya çalışmak çok zor bir sınav. Korkuyu hissetmek, korkunun insana neler yaptırdığını görmek Brooks'u o kadar bizden biri gibi hissettiriyor ki. Tahliye olduğu andan beri hali içimi burktu. Sanki her şey çok büyük ve kendisi küçücük. Yanında olabilecek bir dostu, ailesi de yok. Dünyanın tam ortasında çırılçıplak kalmış gibi. Sadece Brooks'u ölüme götüren duyguları işlenmez bu sahnelerde. Patron-çalışan ilişkisi ve dünyanın değişen düzeni de eleştirilir. Anlatılanlar sadece karakterlerin değil hepimizin hayatına ışık tutar. Alıştığımız hayatımızla ne yapacağımızla ilgilidir bu. Ev dediğimiz yerden, kişilerden, canlılardan aklımıza gelebilecek her şeyden koparıldığımızda bize iki yol sunar. Ya pes edeceğiz ya da devam edeceğiz. Gitmemiz gereken yolu da gösterir: devam etmeliyiz. Belki asıl özgürlük budur.