Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Aslında ilk bölümünü açtığınız an sizi bir sisin içine alıyo ama bu sis Londra'nın puslu sokaklarından değil, insan ruhunun karanlık kıvrımlarından yükseliyo gibi. Viktorya döneminin gotik estetiğiyle örülmüş gibi görünse de, aslında anlatılan şey o dönemin değil, insan doğasının karanlığı.…devamıAslında ilk bölümünü açtığınız an sizi bir sisin içine alıyo ama bu sis Londra'nın puslu sokaklarından değil, insan ruhunun karanlık kıvrımlarından yükseliyo gibi. Viktorya döneminin gotik estetiğiyle örülmüş gibi görünse de, aslında anlatılan şey o dönemin değil, insan doğasının karanlığı. Mitlerle, canavarlarla, iblislerle örülü gibi görünse de en tehlikeli şeyin insanın kendi içindeki acı olduğuna ikna ediyo sizi. Ve Vanessa... Her ne kadar olaylar onun çevresinde dönüyo olsa da asla tam olarak ona ulaşamıyosunuz. O bir karakter değil sadece, bir kehanet gibi kurulmuş. Her sahnede hem güçlü hem paramparça. Konuşmalarında bir dua, bakışlarında lanet var gibi. O kadar çok yük var ki üstünde, Tanrı bile yardım edemezmiş gibi hissediliyo. Dr. Frankenstein, Ethan, Malcolm, hepsi bir trajedinin başka bir yansıması gibi duruyo. Sanki her biri geçmişten kaçarken kendi gölgesine çarpıyo. Tabi bu gölgeler öyle uzun ki, kimse gün ışığına ulaşamıyo. Hikayelerin birbirine dolanma biçimi klasik "ortak kader" anlatısı değil, daha çok lanetlerin çapraz kesişimi gibi. Her biri kendi cehenneminde dönerken diğerine çarpıyo ama kimse kimseyi kurtarmıyo ve iş içinde çıkılmaz bi hal alıyo Diziye dair beni en çok vuran şey neydi biliyo musunuz? Şiddeti veya doğaüstü olayları değil. O sahneler arasındaki sessizlik. Çünkü orda karakterler ilk kez içlerini dışa çıkarıyo, bazen tek bir kelime etmeden. Ve her seferinde anlıyosunuz ki aslında bu dizi ne vampir ne kurtadam ne büyü anlatıyo Bu dizi, kayıpla baş etmenin şiirini yazıyo tam anlamıyla. Eğer ekranda gördüğünüz her şeyin arkasında söylenmemiş bir acı, bir kırıklık sezmek hoşunuza gidiyosa, Penny Dreadful sizi içine çeker. Amaaaa dikkat edin öyle sessizce değil. Yavaş yavaş boğar gibi. Sizi o karanlığın içine usulca alıyo, sonra da çıkmayı istemeyeceğiniz bir yer haline getiriyo, ki ben izlediğim zamanlarda içerisine o kadar çekildim ki, bi süre sonra dünyayı algılama biçiminiz dizinin kendi evreni kapsamında olmaya başlıyo. Ayrıca sabırlı olanların tercih etmesi gereken bi dizi bana göre, bunu da belirtmeden bitirmek istemedim.