Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

"Siren" Anlat bakalım insanoğlu, efsaneye dokununca ne olurmuş... Diziyi izlerken insan kendini zaman zaman bir doğa belgeselinin kalbinde, zaman zaman da bir karanlık masalın içinde buluyo. Denizden gelen bir varlık fikri eski bir hikaye değil elbette ama burada anlatılan şey,…devamı"Siren" Anlat bakalım insanoğlu, efsaneye dokununca ne olurmuş... Diziyi izlerken insan kendini zaman zaman bir doğa belgeselinin kalbinde, zaman zaman da bir karanlık masalın içinde buluyo. Denizden gelen bir varlık fikri eski bir hikaye değil elbette ama burada anlatılan şey, o alıştığımız güzelim denizkızlarından çok uzak. Buradaki siren, tehlikeli, içgüdüsel, ürkütücü. Gözleriyle insanın içini kazıyo, sesiyle ruhu çiziyo. Ki ben ilk çığlığı duyduğumda bir an sesin fiziksel bir şey olduğunu düşündüm, bildiğiniz tokat gibiydi. Ryn karakteri (bu kadar isimsiz bir figürü böyle büyüleyici kılmak zor bi olay bence), dizinin asıl taşıyıcısı haliyle. Sessizlikleri, garip bakışları, insan olmayan ama insana çok yakın halleri. Oyunculuğunda hem bir çocuk masumiyeti var hem de doğanın acımasız dürtüsü. Onu izlerken insan, "bu yaratık bizden daha mı dürüst acaba?" diye geçiriyo içinden. Dizinin geçtiği kasaba ise başlı başına bir karakter gibi. O nemli sis, tuz kokusu, her şeyin biraz kararmış gibi durduğu atmosfer.. Hikayenin duygusunu sadece sahneler değil, mekan da taşıyo anlayacağınız. Ve evet, zaman zaman senaryo tökezliyo, bazı bölümler kendini tekrar ediyo (özellikle ikinci sezon ortalarında bir sıkışma var) ama bu görsel dil, oyunculuklar ve ses tasarımı o zayıflıkları bir nebze affettiriyo gibi. Dizi doğaya hükmetmeye çalışan insanın ne kadar körleştiğini de anlatıyo aslında. Bilimin, askerin, sistemin, yani bizim. Hepsinin elleri kirlendikçe Ryn’in gözlerindeki doğallık daha çok parlıyo. Bir sahnede Ryn'in denize baktığı an vardı mesela, orada insanın içi acıyo resmen, çünkü biz çoktan o denizi kaybettik. Toparlarsam, bu dizi yalnızca bir doğaüstü gerilim değil. Aynı zamanda insanın özüne, bastırdığı dürtülerine ve kurduğu sistemlerin doğayla çatışmasına dair de çok şey söylüyo. Bir masal gibi başlıyo ama hikayenin derininde çok daha eski, çok daha karanlık bir şey var. Ve açıkçası ben o karanlığı seviyorum.