Raf Yorumu: 🦢 (@mysticaldimples)

Bazen sessizlik en büyük sestir. Öncelikle, bugün verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Birileri, belli bir süreçten sonra artık eskisi gibi dizi ve film izleyemeyeceği için bütün tuşlara basmaya başladı. Elimin sürekli gidip gidip geldiği bir filmdi The Artist. Ve bayıldım,…devamıBazen sessizlik en büyük sestir. Öncelikle, bugün verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Birileri, belli bir süreçten sonra artık eskisi gibi dizi ve film izleyemeyeceği için bütün tuşlara basmaya başladı. Elimin sürekli gidip gidip geldiği bir filmdi The Artist. Ve bayıldım, bayıldım, bayıldım! Siyah beyaz filmler zaten kalbimin hep bir köşesinde, ama bu filmi diğerlerinden ayıran şey çok nadir diyalog bulundurmasıydı. -Evet, bugün izlediğim ikinci sessiz film vakası. Bana da şok oldu. - Film, 1927–1932 yılları arasında geçiyor. Sessiz sinemanın gözdesi olan George Valentin ve genç dansçı Peppy Miller arasındaki biraz çetrefilli ilişkiyi anlatırken, arka planda çok fazla detayı da beraberinde getiriyor. 2011 yılında vizyona çıkmasına rağmen eskilerin nostaljisini çok güzel yansıtabilmişler. Belki de eskilere özlem konusunda bu kadar ümitsiz olmamalıyız. Bu filmi izleyince fark ettim. “Gurur mu aşkı yener, yoksa aşk mı gururu yener?” -Gurur, aşkı yenecek kadar güçlüyse ortada bir aşk yoktur zannımca.- Sorusunun bir versiyonuydu bu film. Zira George, gururundan dolayı Peppy’nin yardımını reddediyordu. Bu kısımda, değişimin aslında ne kadar zor olduğunu görüyoruz. Özellikle de belli bir düzene ve başarıya alışmış bir adam için bu durum, neredeyse geri dönüşü olmayan bir yıkıma neden olacaktı. Peppy’nin George’a karşı vefası da, geldiğimiz yeri unutmamamız gerektiği konusunda ince bir mesajdı. Filmi izlerken dikkatimi çeken birkaç sahne vardı. Bunlardan biri köpek Uggie’nin sahneleriydi. Hayvanların bambaşka bir sadakat sistemi var ve bu sessizlikte sadakati en çok konuşturan da hiç şüphesiz bu minik candı. En, en, en hoşuma giden sahne ise son sahneydi. Tutkulu aşklar yerine bize başka aşkların da var olabileceğini gösteriyordu. Bu film sayesinde aşkı biraz nazik, biraz utangaç ve biraz da sessiz bir noktadan izledik. Onca sessizlik sırasında birbirlerine ulaşabilmelerinin yolu da dans oldu. Gönlü geçinmek derdinde olan da geçindi. The Artist sayesinde gördük ki; aşk, kalpte hissedilip sessizce de anlatılabilirmiş... Bu filme tam olarak bir aşk filmi diyebilir miyiz bundan da pek emin değilim açıkçası. Daha çok eski düzene alışma ve yeniyi kabul edememe, kimlik krizi gibi şeyler daha çok ön planda olsa da, masum bir aşkla bunu harmanlamışlar. -Böyle diyebiliriz galiba- Sessizlik beni bozmaz derseniz, kesinlikle izleyin.