Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Old - Zamanda Tutsak. Zamanın sadece geçmediğini, aslında boğuyor olduğunu anlatan tekinsiz sahil masalı.. Film bir sahile hapsediyo bizi. Güneşin altında, denizin kıyısında, hiçbir yere kaçamadan.. Ama bu sahil, bildiğimiz sahillerden değil elbette. Burada zaman bir akarsu gibi akmak yerine…devamıOld - Zamanda Tutsak. Zamanın sadece geçmediğini, aslında boğuyor olduğunu anlatan tekinsiz sahil masalı.. Film bir sahile hapsediyo bizi. Güneşin altında, denizin kıyısında, hiçbir yere kaçamadan.. Ama bu sahil, bildiğimiz sahillerden değil elbette. Burada zaman bir akarsu gibi akmak yerine şelale gibi düşüyo üstüne insanın. Her dakika bir yaş. Her saat bir ömür. Film bi aileyle başlıyo. Tatile gelmişler, sıradan insanlar, sıradan dertleri var. Amaaaa o dertler çok geçmeden başka bir şeye evriliyo, daha hayvani, daha ilkel, daha çaresiz. Çünkü zaman hızlandığında, sıradanlık kalmıyo geriye. İnsan, yavaş yavaş değil, hızlıca çözülüyo. Ve işte o çözülüş, sevgili yönetmenimizin en sevdiği oyun alanı.. Oyunculuklar yer yer dengesiz gelebilir (özellikle bazı çocuk karakterlerin yetişkin versiyonları bocalıyo biraz) ama Gael García Bernal ve Vicky Krieps, anne-baba rolünde ağır bir duyguyu çok sade taşıyolar. Gözlerinin içi yaş alıyo sanki. Bi sahnede sessizce oturup ellerini tuttuklarında özellikle.. Yaşlanmak aslında birlikte yok olmak demek dercesine. Filmdeki en kuvvetli şey ise fikrin kendisi, "Ölüm her zaman köşede bekliyo ama sen onu görmeyince sanki daha uzakta sanıyorsun." Burada ise gözünün önünde, dakika dakika yaşanıyo. Ve insan yaşlanırken sadece bedenini değil, hatıralarını, umutlarını, gururunu da kaybediyo. Film, bu yokoluşu hem fiziksel hem duygusal bir sarmalla anlatıyo. Finali klasik bir Shyamalan hamlesiyle geliyor aşina olanlar için, bazıları için fazla açıklayıcı, bazıları içinse tatmin edici. Ben açıkçası biraz daha belirsizlik isterdim, çünkü bilinmezlik daha çok ürkütüyo beni. Ama yine de film, sırf fikriyle bile akılda kalıcı. Yaşlanmayı sadece bir korku unsuru olarak sunmak değil derdi, onun kaçınılmazlığıyla yüzleşmeni sağlamak. Her şeyin ne kadar hızlı elinden kayıp gidebildiğini fark ettiriyo ve basit bi sahil filmi kafasından ziyade buna parmak basmak istiyo olabilir. Hulasa, bu film belki herkesin tarzı değil ama bir sahil boyunca ömrünü izlemek gibi. Sessizce bakıyo insan ve içinden bir cümle geçiyo; "Demek zaman böyle bir şeymiş.."