Raf Yorumu: Nubesh (@nubesh)

Spoiler içeriyor Nedense filmden Şahane hayat vibe aldım. Etkileyiciydi, yer yer duygulanmama sebep oldu. Bundan birkaç yıl önce Jim Carrey filmlerinin hepsini izlemek gibi bir karar almıştım. Başlamıştım ama birkaç filmden sonra ara vermiştim. Ara verince de veriyormuşum oyuncuyu filmde görünce hatırladım.…devamıNedense filmden Şahane hayat vibe aldım. Etkileyiciydi, yer yer duygulanmama sebep oldu. Bundan birkaç yıl önce Jim Carrey filmlerinin hepsini izlemek gibi bir karar almıştım. Başlamıştım ama birkaç filmden sonra ara vermiştim. Ara verince de veriyormuşum oyuncuyu filmde görünce hatırladım. Simon Birch, yaşıtlarından oldukça küçük görünen hatta 'parmak kadar doğdu ' tabirine denk gelecek bir çocuk. Bu tabiri bence bir ben duydum bir de Birch. Yıllardır annem, "Doğduğunda parmak kadardın" deyip durdu. Keşke biri bebeklik fotoğrafımı çekseydi de görseydim gerçekten parmak kadar mıydım diye çünkü küçükken kendimi gerçekten parmak şeklinde hayal ediyordum. Birch görünüşünden dolayı arkadaşları tarafından dışlanıyor ve alay konusu oluyordu. Joe ise babasının kim olduğunu bilmiyor ve çevresindekiler ona "Piç Wenteworld" diye sesleniyorlardı. İkisi de toplumun dışlanan kısmındaydı bu yüzden birbirlerini çok iyi anlayan iki dost olmuşlardı. Arkadaşlıkları çok tatlıydı. Simon Birch çok inançlı bir çocuktu ve Tanrı'nın onun için bir planı olduğuna inanıyor, bu amaçla yaşıyordu. Zaten düşününce de öyle değil mi? Buna inandığımız için yaşamak biraz daha çekilebilir oluyor. Acaba Tanrı'nın bizim için planı ne? Sırf bunu merak ettiğim için bile yaşamaya devam edebilirim. Bu arada bir makalede mi (instagram) okudum hatırlamıyorum ama bir yerde hayatımızı baştan sona izlediğimiz ve bunu kabul ederek dünyaya geldiğimiz yazıyordu. Daha araştırma fırsatı bulamadım ama dini bilgilerine güvendiğim bir arkadaşımla bunu konuşmuştum, o da doğru olduğunu söylemişti. Acaba neyi gördük de hayata gelmeyi kabul ettik çok merak ediyorum. Doğru olmasa bile buna inanmak istiyorum çünkü bazen inandıklarım beni daha iyi hissettiriyor. Tıpkı Birch'in hissettiği gibi. Filmde en saçma bulduğum şey; Joe'nin annesinin ölüm şekliydi yaa resmen travma. Joe'nin babasını bulmaya çalışma süreci de çok komikti. Yer yer güldüğüm sahneler oldu, genel anlamda sevdim.