Raf Yorumu: nesu (@nesu)

nesu 8 months ago

Beverly Cleary'nin “Ramona ile Babası” kitabını okuduğumda, bendeki ilk izlenim şu oldu: Çocuk karakterleri konuşturan ama çocuklara hitap etmeyi zaman zaman unutan bir yetişkin kalemiyle karşı karşıyayız. Babasının işsiz kalmasıyla birlikte aile içinde yaşanan dönüşümü bir çocuğun gözünden anlatmaya çalışıyor…devamıBeverly Cleary'nin “Ramona ile Babası” kitabını okuduğumda, bendeki ilk izlenim şu oldu: Çocuk karakterleri konuşturan ama çocuklara hitap etmeyi zaman zaman unutan bir yetişkin kalemiyle karşı karşıyayız. Babasının işsiz kalmasıyla birlikte aile içinde yaşanan dönüşümü bir çocuğun gözünden anlatmaya çalışıyor Cleary. Ancak bu noktada ciddi bir sorun baş gösteriyor: Kitapta anlatılmak istenen duygular ve durumlar, çocukların anlayabileceği sadelikte değil. Cümleler yer yer öyle dallanıp budaklanıyor ki, Ramona’nın yaşadığı duyguyu yakalamak isterken anlatılanın kendisinde kayboluyorsunuz. Hikâyenin çatısını oluşturan “baba figürüyle yeniden bağ kurma” ve “ailenin ekonomik zorluklarla başa çıkma çabası” gibi temalar aslında çok güçlü. Ama bu temaların birbirine geçişi sanki biraz yapay ve aceleye getirilmiş gibi. Bir duygusal sahne tam içimize işlerken hemen ardından gelen bölümlerde farklı bir olay örgüsüne atlanıyor ve bu da okuyucunun duygusal bağ kurmasını zorlaştırıyor. Yani açıkçası kitap, çocuklara yönelik bir metin olduğunu iddia etse de, özellikle ortaokul öncesi çocuklar için fazla karışık bir anlatım barındırıyor. Her ne kadar Ramona'nın iç dünyası samimi bir şekilde sunulmak istenmiş olsa da, o iç dünyanın çizgileri zaman zaman bulanıklaşıyor ve bu da hikâyenin sürükleyiciliğini zedeliyor. Ben bu kitabı okurken “Ramona’yı anlıyorum ama onunla birlikte yürüyemiyorum” hissine kapıldım. Belki de kitap, çocuklardan çok, çocukları anlamaya çalışan yetişkinlere daha fazla şey söylüyordur. Ama o zaman da hedef kitlenin kim olduğu konusunda bir soru işareti doğuyor. Ebeveynlerin kitabı okuduktan sonra aklında kalanları çocuklarına masal niyetiyle anlatması, kitabın en verimli ve amacına yönelik hali olabilir bu durumda. Kısacası küçük Ramona’mız yaşıtlarına seslenirken kelimeler arasında daha da küçülmüş, yok olmuş. ~ Büyükler çocukların cadı feneri dışında da bir şeyler için üzülebileceklerini düşünmezler miydi? Çocukların da büyüklere üzülebileceklerini bilmezler miydi? syf 55