pelin
Uzun zamandır okumak isteyip de bir türlü başlayamadığım Serenadı sonunda bitirdim. İçimde bıraktığı his, bir kelimeyle anlatmak gerekirse: “garip.” Ama bu gariplik olumsuz değil; insanın içini burkan, düşündüren ve zaman zaman boğazında düğümlenen bir tür gariplik... En çok etkilendiğim karakter Prof. Maximilian Wagner oldu. O, bulunduğu konumun sağladığı güce rağmen, haksızlıklara boyun eğmeyen ve sevdiği kadının izini bir ömür sürdüren bir adamdı. Cesareti, vicdanı ve aşkı, sayfaların ötesine geçti ve bana dokundu. Ama en çok garip hissettiren sahne, Max’in kendi kemanını Kerem’e vermesiydi. Bu sadece bir enstrümanın el değiştirmesi değil, yılların acısını, müziğini, aşkını ve ideallerini bir başka yaşama bırakmasıydı. Belki de Max, kaybettiği her şeyin hatırasını bir başkasının yaşamına umut olarak koymak istedi. Serenad, sadece bir aşk hikayesi değil. Aynı zamanda tarih, vicdan, sürgün, bekleyiş ve suskunluk üzerine kurulu güçlü bir anlatıydı. Bitirdiğimde yalnızca bir romanın değil, bir hayatın kapanışına da tanık olmuş gibi hissettim.
Serenad
