@pelinnnn

Her kişinin, her ailenin, her kurumun, her toplumun, her ulusun değerleri evrensel doğrular değildir. Bu değerler evrensel doğrular üzerine kurulmuş olabilir, ama böyle bir zorunluluk yoktur. Eğer bir kişinin, kurumun, ulusun değerleri evrensel doğrular üzerine kurulmuşsa onların yaşamında bütünlük ve denge olacak, kullanılan zaman güçlü bir gelecek yaratacaktır.
İnsanlarla münasebetin ateşle münasebetin gibi olsun. Çok uzaklaşma donarsın; çok yaklaşma yanarsın. Sâdi Şirazî
•Peki neden bütün istatikciler,bilgeler,insan ırkı hayranları,insan çıkarlarını hesaplarken bir tanesini göz ardı ederler ya da gerektiği gibi göz önüne almazlar ve bütün hesaplamayı da böyle yaparlar.Bu çıkarı da alıp listelerine katsalar ne zararı olur? Ama asıl sorun bu tuhaf çıkarın hiç bir gruba girmemesi, hiç bir listeye dahil olmamasıdır. •İnsanın geçmişinde dostlarından başka hiç kimseye anlayamayacağı şeyler vardır.Bir de dostlarına bile anlayamayacağı şeyler vardır.Ama öyle şeyler vardır ki,insan kendisine bile söylemekten korkar. • Kolay elde edilmiş bir mutluluk mu, yoksa yüce acılar mı daha iyi? Hangisi daha iyi?
43 yaşındaki Süreyya, hayatının en önemli kırılmalarından birini yaşar: annesini, Mesude’yi, doğduğundan beri ilk kez telefonda duyar . Bu beklenmedik telefon, Süreyya’nın bütün savunmalarını çökertir. Geçmişe, kim olduğuna dair hesaplaşmaya ve unutulmuş travmalara doğru bir yolculuğun kapısını aralar . Süreyya bir “hayalet yazar”dır. Kitaplar yazıp, bunlar NY adlı başka bir karakterin ismiyle yayımlanır. NY yazarın kendi ad-soyadının baş harflerini taşır; bu ironiyi Nermin Yıldırım zekice kurgulamıştır . "Güzelliğin aslında ne kadar içeride olduğunu ve insanın içindeki mutluluğun ya da mutsuzluğun dünyaya kaderini değiştirecek kadar sirayet ettiğini de böylece anlamış oldum."
Uzun zamandır okumak isteyip de bir türlü başlayamadığım Serenadı sonunda bitirdim. İçimde bıraktığı his, bir kelimeyle anlatmak gerekirse: “garip.” Ama bu gariplik olumsuz değil; insanın içini burkan, düşündüren ve zaman zaman boğazında düğümlenen bir tür gariplik... En çok etkilendiğim karakter Prof. Maximilian Wagner oldu. O, bulunduğu konumun sağladığı güce rağmen, haksızlıklara boyun eğmeyen ve sevdiği kadının izini bir ömür sürdüren bir adamdı. Cesareti, vicdanı ve aşkı, sayfaların ötesine geçti ve bana dokundu. Ama en çok garip hissettiren sahne, Max’in kendi kemanını Kerem’e vermesiydi. Bu sadece bir enstrümanın el değiştirmesi değil, yılların acısını, müziğini, aşkını ve ideallerini bir başka yaşama bırakmasıydı. Belki de Max, kaybettiği her şeyin hatırasını bir başkasının yaşamına umut olarak koymak istedi. Serenad, sadece bir aşk hikayesi değil. Aynı zamanda tarih, vicdan, sürgün, bekleyiş ve suskunluk üzerine kurulu güçlü bir anlatıydı. Bitirdiğimde yalnızca bir romanın değil, bir hayatın kapanışına da tanık olmuş gibi hissettim.
" Baykuşlar ışığı sevmez, gözleri güneşten incinir. Bu nedenle dünyanın her yerinde baykuşlar ve sırtlanlar ne parlak düşünceyi ne de parlak bilgiyi sever." " Ne yapıyorsunuz? Daha doğrusu,neden hiç bir şey yapmıyorsunuz? Neden parazitler, haydutlar ya da hayatını çarçur edenler gibi yaşıyorsunuz? Hayatınızı baştan bir sanatçı gibi kurabilecekken solucan gibi sürünüyor, hayatı kokuşmuş bir çöplüğe ceviriyorsunuz."
Sevdiğim alıntılar: " Her başına gelen olumsuz olayları sadece ben ne bahtsız bir insanım şeklinde yorumlarsam 100 Yıl bile geçse varabileceğin en uç nokta ben neler çektim olacaktır ve dilinden şikayet düşmeyecektir şikayet içinde hissettiğin yansıma diyor ama dilinden çıkan tekrar kucağıma döner ve düşündüğün şeyi duymaya başlarsın ve bu bir döngüye dönüşür yıllar boyu şikayet eden insanlar kendilerine ne kadar zarar verdiklerini fark etmezler." " Sen kendi kendini yerken o hayatını yaşamaya devam ediyor olabilir." " Yazar Aldous Huxley'in bir sözü var 'Başlamak için en uygun zamanı beklersin hiç başlamayabilirsin şimdi başla şu anda bulunduğun yerden elindekilerle başla.'" Yaşar Kemal'in Demirciler Çarşısı Cinayeti kitabının başında söylediği gibi" O iyi insanlar o güzel atlara Bindiler çekip gittiler."
Türk edebiyatının usta kalemi Sabahattin Ali bu eşsiz romanında aciz ve çaresiz insanların içindeki şeytana keskin bir bakış sunuyor. "Zannediyorsun ki hepimiz birer makineyiz ve evvelden kurduğumuz gibi isleriz. Bir yerde bir bozukluk oldu mu, derhal orayı söküp atmak lazım." İçimizdeki Şeytan, adında bile bize bir ipucu veriyor: İnsan bazen yanlış olduğunu bile bile kötü olanı seçiyor. Peki o zaman suç kimde? Kararsızlıkta mı, korkaklıkta mı, yoksa “içimizdeki şeytan” dediğimiz bahanelerde mi? Bence bu roman, her birimizin içsel çatışmalarını bize ayna gibi gösteriyor. Macide ve Ömer' in hikayesi
"İlk edebi roman" İyi Bir eğitim görmüş Ali Bey , Mahpeyker adında bir kadınla tanışır ve hayatının akışı çok farklı yerlere gider.
"Bir yerde bir kötülük varsa , oradaki herkes biraz suçludur." Okunması gereken bir kitap dünu,bugünü, yarını sorgulatan bir kitap zulme karşı kötülüğe karşı sessiz kalmamızı hatırlattiriyor. Bird kitapta doğami insanlara hakim yoksa insanlar mi doğaya hakimi düşündürtuyor. Bu sorunun cevabı benim için doğanın bize hakim olduguydu zaten kitapta bir kez daha onunla savaşamayacgimizi gösteriyor.




