Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Day 5 Acıcık uyusan öleceksin. Bu kadar yalın, bu kadar tekinsiz. Oysa başta her şey tanıdık, insanlar bir sabaha uyanıyor, uyananlar uyanmamış olanların cansız bedenleriyle karşılaşıyor. Sonrası delilik. Bi virüs değil bu, bi kâbusun kendini gerçek sanması gibi, uykunun katil…devamıDay 5 Acıcık uyusan öleceksin. Bu kadar yalın, bu kadar tekinsiz. Oysa başta her şey tanıdık, insanlar bir sabaha uyanıyor, uyananlar uyanmamış olanların cansız bedenleriyle karşılaşıyor. Sonrası delilik. Bi virüs değil bu, bi kâbusun kendini gerçek sanması gibi, uykunun katil oluşu hatta. Bana göre asıl çekici tarafı, bu fikri yalnızca bir gerilim malzemesi gibi kullanmaması. Uyumamak zorunda kalan bir toplumda ortaya çıkan psikolojik çözülme, bireysel geçmişlerin yüküyle birleşince, her karakterin ayakta kalmakla yüzleşmekten kaçmak arasında salındığını görüyoruz. Özellikle başrolümüzün uyuşturucu bağımlılığıyla olan geçmişi, fiziksel bir uyanıklıkla zihinsel bir körlük arasındaki farkı gösteriyo, bir anlamda hayatta kalmakla yaşamak arasındaki ince çizgiyi de sorgulatıyo bize. Dizinin teknik olarak TV kalitesinin biraz altında kaldığı yerler var elbette, özellikle bazı bölümlerde görsel efektler sırıtsa da, yaratılan atmosfer o kusurları görmezden gelmeyi mümkün kılıyo bence. Bu düşük bütçeli yapım, kısıtlı kaynakla büyük hikaye anlatma becerisine sahip diyebiliriz. Müzikler, ışık kullanımı ve kurgudaki temposu.. İnsanı diken üstünde tutarken aslında sessiz bir çöküşü izletiyo. Asıl büyü ise metaforlarında. İnsan zihni uyanıkken ne kadar dayanabilir? Uyku burada sadece bir dinlenme değil, aynı zamanda geçmişle yüzleşme, bilinçdışıyla temas. Ve bundan kaçtıkça daha da uyanık, daha da hasta hale geliyoruz. Yani düşünün ki virüs biz değiliz ama hepimiz taşıyıcısı olabiliriz. İkinci sezon itibariyle tempo biraz düşse de, anlatının genişlemesi, farklı karakterlerin kendi kabuslarıyla yüzleşmesini izlemek, diziye kısmen romanvari bir boyut kazandırıyo. Birkaç bölümü özellikle gecenin geç saatlerinde izlersen etkisi daha çarpıcı olabilir. Ki ben öyle yapmıştım, kendini uyumaya korkanlarla aynı dünyada hissettiriyo :) Son kısmı her şeyi açıklamaya çalışmak yerine, soruları biraz bizde bırakıyor. Ha tabi olması gereken bu da olabilir çünkü bazı cevaplar ancak uyuyunca görünür. Bu hikayede uyku ölümse, o cevaplara ulaşmak da bir tür intihar diye düşünülebilir. Keyifli seyirler