Raf Yorumu: esra (@crowthera)

Spoiler içeriyor 📕 Kızıl Nehirler – Jean-Christophe Grangé Sessiz bir dağ kasabasında bulunan paramparça bir ceset, geçmişiyle yüzleşmeye mecbur bırakılan bir başkomiser, ve Fransa’nın bambaşka bir ucunda, mezarlıkta kazılan çocuk mezarları... Başta ilgisiz gibi görünen iki ayrı soruşturma, zamanla aynı karanlık gerçeğe…devamı📕 Kızıl Nehirler – Jean-Christophe Grangé Sessiz bir dağ kasabasında bulunan paramparça bir ceset, geçmişiyle yüzleşmeye mecbur bırakılan bir başkomiser, ve Fransa’nın bambaşka bir ucunda, mezarlıkta kazılan çocuk mezarları... Başta ilgisiz gibi görünen iki ayrı soruşturma, zamanla aynı karanlık gerçeğe doğru sürükleniyor. Başkomiser Pierre Niemans, oldukça zeki ve tecrübeli bir polis. Ancak bir o kadar da sert, hatta kimi zaman şiddete fazlasıyla meyilli biri. Ahlaki olarak gri alanlarda dolaşsa da, olayları çözmedeki yeteneği inkâr edilemez. Bu dava da ancak onun gibi biriyle çözülebilirdi zaten. Teğmen Karim Abdouf ise benim daha çok ilgimi çeken karakter oldu. İçgüdülerine güvenen, sezgileri kuvvetli ve geçmişiyle barışık olmayan biri olmasına rağmen, olayları çözme yolunda gösterdiği sabır ve kararlılık iyiydi. Özellikle onun yer aldığı bölümleri okurken daha çok heyecanlandım diyebilirim. Bu iki farklı karakterin yürüttüğü ayrı davaların kesişmesi, kitaba inanılmaz bir gizem ve tempo kazandırmış. Grangé bu kitabında da ustalığını konuşturmuş; olaylar yavaş yavaş birleşirken son ana kadar merak duygusunu sürdürdü. Cinayetlerin, bir sonrakinin habercisi gibi ilerlemesi çok ilginçti. Su, buz, cam üçlemesi… Hem anlamlı hem de oldukça yaratıcı bir bağlantıydı. Ve okurken nasıl bağlanacak diye merakta bıraktı doğrusu. Bu detaylar kitabı daha da sürükleyici hale getirmiş. Ve o bebeklerin üstün ırk oluşturma amacıyla değiştirilmesi kısmı… Gerçekten ne diyeceğimi bilemedim. Oldukça rahatsız edici ama bir o kadar da farklı ve zekice kurgulanmış bir fikir. Grangé’nin böyle bir konuyu nereden bulup da bu şekilde kurguladığını düşününce insan gerçekten hayret ediyor. Beni en çok etkileyen şeylerden biri, genç polisin ölümü oldu. Niemans'a kendini kanıtlamak isterken maalesef arada kaynadı gitti. Üzücüydü… Son sayfaya kadar hiçbir detayı önceden tahmin edemedim. Bu da Grangé’nin en sevdiğim yönlerinden biri. Diğer kitaplarında olduğu gibi yine şaşırtmayı başardı. Her romanında bambaşka kurgular yazıyor ve bunu yaparken tekrara düşmemesi hayranlık uyandırıcı. Kızıl Nehirler, konusu ve atmosferiyle dikkat çekici, sürükleyici ve oldukça sinematografik bir romandı. Sonu da başarılı bir şekilde bağlanmıştı ama yaşanan onca şeyden sonra keşke daha az kayıpla sonlansaydı...