Raf Yorumu: e.h.t_3 (@e.h.t

Spoiler içeriyor ⚠ BU YORUM TAMAMEN SPOİLER İÇERİR Puan: 6/10 . . . . . . . Son kez birlikte hayallerini gerçekleştirmeleri çok güzeldi; hayal bile olsa… Sonu elbette duygusaldı. Onunla olması gereken yerlerde, onsuz, onun hayallerini tamamladı. Ve tıpkı onun gibi…devamı⚠ BU YORUM TAMAMEN SPOİLER İÇERİR Puan: 6/10 . . . . . . . Son kez birlikte hayallerini gerçekleştirmeleri çok güzeldi; hayal bile olsa… Sonu elbette duygusaldı. Onunla olması gereken yerlerde, onsuz, onun hayallerini tamamladı. Ve tıpkı onun gibi bir profesör oldu; onun cümleleri ve “rüşveti” ile… Evet, sonu hüzünlüydü fakat benim için bazı “ama”lar da vardı. Onun haricinde; film, ilk bakışta atmosferiyle dikkat çekse de senaryo açısından ciddi kopukluklar ve klişeler barındırıyor. En belirgin sorunlardan biri, karakterlerin tutarsız davranışları. Erkek karakter, gerçeği kıza söylemiyor; kız öğrendiğinde ise bağırarak gelip gerçekleri anlatıyor. Buna rağmen, kız onu hemen affediyor. Evet, zor zamanlar geçirmiş olabilir; ama bu tutumunu haklı çıkaracak ve bu şekilde tepki vereceği bir sebep göremiyorum. Kız sadece yanında olmaya çalışıyor. O itse de... “Çok kötü şeyler yaşadım” klişesiyle ilerleyen klasik erkek dramı, bir anda soğuk davranıp uzaklaşıp, sonra hiçbir şey olmamış gibi geri dönüyor. Beğendiğim şeylerden biri, mekanların atmosferiydi. Kasvetli hava, başta etkileyici bir film izleyeceğim hissi uyandırdı. Ancak ilerleyen dakikalarda bu beklenti boşa çıktı. Yan karakterlerin ilişkileri de farklı değildi. İlk başta ilgisiz, hatta özensiz davranan karakterler, bir anda “hayatının aşkı” moduna geçiyordu. Örneğin, kız uzun süredir erkek karakterden hoşlanmasına rağmen, adam onu fark etmiyor. Ta ki bir partide, sadece fiziksel olarak güzel göründüğü bir anı yakalayana kadar… O andan sonra ilgisini birden kıza yöneltmesi sevmediğim bir klişe. Bu durum bana şunu düşündürdü: Bazen aradığımız şey burnumuzun dibindedir ama onu görmemizi sağlayan bir tetikleyici gerekir; aksi takdirde tanımaya değer bile bulmayız. Dizi, film hatta kitaplarda bile bu klişeye rastlıyoruz. Sanki sevilmek için sadece güzel görünmek yeterliymiş gibi… Bu durum belli bir cinsiyete özgü değil; hem kadınlar hem erkekler için geçerli. Yan hikâyelerde de inandırıcılık zayıftı. Örneğin, annesi oğlunun ölüm tehlikesi karşısında fazlasıyla sakin kalıyordu. Final bölümü duygusal açıdan fena değildi; ancak genel olarak “unutulmaz” diyebileceğim bir yapım değil. Sonu dışında, benim için vakit kaybıydı.