Raf Yorumu: H. ⊃∪∩⪽ (@muzikhal)

Daha önce travmaların kuşaklar arası aktarımını anlatan psikolojik bir kitap (Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Açtığı Yaraları İyileştirmek) okuyup incelemesini de burada yapmıştım. O kitapta her yeni gelen kuşağın, geçmişindeki travmaları fark edip bunlar için önlem almadığında, bu travmaları kendinden sonraki kuşağa aktardığını…devamıDaha önce travmaların kuşaklar arası aktarımını anlatan psikolojik bir kitap (Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Açtığı Yaraları İyileştirmek) okuyup incelemesini de burada yapmıştım. O kitapta her yeni gelen kuşağın, geçmişindeki travmaları fark edip bunlar için önlem almadığında, bu travmaları kendinden sonraki kuşağa aktardığını ve bu hastalıklı ebeveyn-çocuk ilişkisinin bir döngü halinde ilerlediğinden bahsediyordu. Alex Schulman’ın Malma İstasyonu kitabı, bu bahsettiğim temayı farklı bir kurgu, kolay bir okuma deneyimi ve merak ettiren olay örgüsü ile okuyucuların ilgisini çekecek bir roman hâline getiriyor. Hatta o psikolojik kitabı okumaya çekinenler veya üşenenler için kolay bir alternatif bile olabilir. :) Kitap, üç farklı kuşaktan karakterin hikâyelerini ve bu hikâyelerin birbirine değen, yarım kalan yanlarını anlatıyor. Anlatı sürekli zaman atlamalarıyla ilerliyor; çocukluk, gençlik ve yetişkinlik arasında gidip gelirken okurdan sabır isteyen bir yapı kuruyor. Bu teknik, başta biraz parçalı hissettirse de ilerledikçe taşlar yerine oturuyor ve her bir sahnenin aslında daha büyük bir duygusal boşluğu doldurduğunu görüyorsunuz. Romanın ana teması, üstte belirttiğim gibi travmaların kuşaklar arası aktarımı. Bir neslin yaşadığı sevgisizlik, ilgisizlik ya da kırgınlık, sonraki nesillere sessizce geçiyor. Bir çocuğun görmezden gelinmesi veya sevilmemesi, onun kendi çocuğuna davranışlarını da belirliyor. Bu zincir kitabın merkezinde duruyor ve Schulman bunu zaman zaman fazla dramatize ettiği bir kaç olay olsada genel olarak suskunluklar, soğuk bakışlar ve mesafeli tavırlarla hissettiriyor. Tam da bir İskandinav mesafesi. Bu arada roman bir İskandinav hikâyesi. İşlediği tema, içinde aşırı dramatize edilmiş birkaç olay ve kitabın son zamanlarda dizi ve filmlerde de sıkça karşımıza çıkan travma teması üzerinden ilerlemesi, kitabın ekonomik kaygılarla ve toplumda popüler olan ne varsa onu koyalım düşüncesiyle yazıldığını biraz düşündürmedi değil; ama finalde doyurucu bir okuma deneyimi yaşattı. İnsan ilişkilerinin ve aile bağlarının kırılganlığının hiçbir zaman tek boyutlu olmadığını gösteren; güzel bir kitaptı.