_SASHA_
Ölüm cezasının vahşiliğiyle insana yaşatılan psikolojik işkenceyi, basit ama etkili bir dille ele almış Victor Hugo. ✨ İsmi hiçbir zaman verilmemiş olan bir idam mahkûmunun idamına kadar geçen son günlerini kendi ağzından anlattığı bir iç monolog türünde eser. ✍️ Mahkûm, ölüm cezasına çarptırıldığını öğrendiği andan itibaren duygularını, korkularını, umutsuzluğunu ve zaman zaman da isyanını dile getirir. Bir yandan yaşama isteğiyle yanıp tutuşur, bir yandan da bu kaçınılmaz sonla yüzleşmek zorunda kalır. •ilk günlerde hâlâ umutlu ve kurtulabileceğine inançlıdır. Ailesini, küçük kızını ve geçmişteki hayatını düşünür. •Zaman ilerledikçe, toplumun acımasızlığını, adalet sisteminin katılığını ve insanların meraklı bakışlarını sorgulamaya başlar. İdam cezasının yalnızca bir kişiyi değil, onun ailesini ve sevdiklerini de öldürdüğünü vurgular. •Son saatlerinde, artık umut tamamen tükenir. Hücresinde ölümle yüzleşir, bedeninin değil ama ruhunun korku ve endişeyle paramparça olduğunu hisseder. ‘İntikam almak bireyseldir, cezalandırmak Tanrı’nın işidir.’ ‘On beş yıl sonra bu ailenin erkek çocuklarını küreğe, kız çocuklarını bedenlerini satmaya mahkûm ettiğinizin farkında mısınız?’ ‘İnsanların hepsi belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkumdurlar.’ ‘Vücudum hücrede zincirlere bağlı, ruhun gerçeğe esir halde. Korkunç, merhametsiz, dinmez bir gerçek! Artık aklımda sadece tek düşünce, tek gerçek var: İdam mahkûmu!’
Bir İdam Mahkumunun Son Günü
