Raf Yorumu: about a girl (@angelica)

Uzun sürece yorumlaya cesaret edememiştim , çokça zaman daha da hakkıyla yorum yapabileceğimi sanmıyorum. Ne haddime ki ben Dead Poets Society yorumlarım, ne haddime… Lakin yorumlamazsam da göğsümü tırmalayacak, çıkmak için uğraşacak kelimeler. Ölü Ozanlar Derneği nitekim ismi de belirttiği…devamıUzun sürece yorumlaya cesaret edememiştim , çokça zaman daha da hakkıyla yorum yapabileceğimi sanmıyorum. Ne haddime ki ben Dead Poets Society yorumlarım, ne haddime… Lakin yorumlamazsam da göğsümü tırmalayacak, çıkmak için uğraşacak kelimeler. Ölü Ozanlar Derneği nitekim ismi de belirttiği üzere edebiyat kokan bir film. Mottolardan metaforlara neredeyse her çocuk hakkında bir yakıştırma yapabileceğimiz bir film. Her etkileyici edebiyat filminde olduğu gibi göz kamaştırıcı , hayata bakış açısıyla diğerlerinin de at gözlüklerini kıran bir öğretmenimiz var ve tabiiki her biri farklı temada arka plana sahip çocuklarımız var. Sanırım bu filmi izlerken benim gecesine panik atak geçirmeme sebep olan da gençlerin gözünden kolayca bakabilmem olmuştur . Filmi yorumlamam gerektiğini biliyorum lakin bu filmin de gerçek hayatı birebir yansıttığına kanaat getirdiğimden ötürü buna da değinmek istiyorum. ‘Biz küçük birebir insancık olarak fazla büyük hayatlar ve beklentiler mi yaşıyoruz sizce de veyahut büyük olma potansiyeli de neye göre değişir , aslında her birimiz de büyük olabilir miyiz?’ çokça düşündüğüm şeylerden. Bana kalırsa çocukların her biri küçük hayatlarında çok büyük karakterlerdi bundan dolayı da sonu da bana anlaşılır geldi, hepimiz bazen çıkamayacak kadar büyük sorunlar yaşayan küçük insanlar gibi hissetmişizdir hayatımızda. Sorum şu tekrar ediyorum biz fazla mı büyük beklentiler altında ezilen küçük insanlarız… Belki de Neil’in ailesi kötü niyetli değildi ama bu Neil dahil ; Todd , Nuwanda ve diğer tüm çocuklarım hayatının en kötü günlerini yaşamalarına engel olmadı.Bu Keating’in gençliğe olan umudunu yitirmesine engel olmadı. Nitekim gençlikten umudun kesilmesinin sebebi de gençlerin kendilerinin vermediği kararlardır için ayrı bir ironisi. Açıkçası film baştan sona duygu silsilesi, bir anı boş geçmiyor ve her küçük sahnesinde de ayrı bir duyguyla zevk yaşatıyor. Bana soracak olursanız da Todd, Neil ve Keating’i ne kadar sevmiş ve izlemekten keyif almışsam da Charlie’yi kadrajda gördüğüm her an zevkten dört köşe olmuşumdur. Ah Nuwanda, karakteri ve duruşu sonuna kadar hayran olunası ve klasik masküleniteye sahip tipik liseli erkek klişesinden çokça sıyrılmış bir karakter. Ah Nuwanda…